Booka Shade weer op zoek naar een nieuwe sound

weer op zoek naar een nieuwe sound
Sinds de hype rond het album ‘Movements’ verveelt Booka Shade zich geen dag meer. In twintig maanden tijd speelden ze honderdvijftig concerten, van kleine clubs tot grote rockfestivals en vormden ze zelfs het voorprogramma van Depeche Mode in Duitsland. Dat ze het dit jaar niet rustiger aan zullen doen, bewijst ‘The Sun & The Neon Light’, het derde album dat Arno Kammermeier en Walter Merziger nu op de markt gooien. Een album dat niet alleen voor de dansvloer gemaakt werd, maar ook voor huis-, tuin- en keukengebruik. Wij voelden alvast Arno aan de tand.


WZijn jullie tevreden met het album?
Ja, we zijn zeker tevreden. Als je een artiest vraagt of hij tevreden is over het eindresultaat, dan zal hij altijd antwoorden dat hij nog veel zou willen aanpassen. Maar op een bepaald moment moet je een werk kunnen afgeven. Maar we zijn zeker tevreden hoor. Zeker over het schrijven van de nummers en de feedback die we tot hiertoe kregen, it’s huge. We wilden meer songs schrijven, meer melodieën creëren maar tegelijkertijd elektronisch blijven werken. Dat was zeer spannend voor ons.
 
Wat zijn voor jullie de grootste verschillen met ‘Movements’ en ‘Memento’?
De vocals en de lyrics waren voor ons belangrijke verschillen. Ook voor het publiek denk ik. Stemmen hebben we heel lang niet gebruikt. Enkel op Karma Car hoorde je wat neuriën en bij Numbers, de single van de DJ Kicks-compilatie, hebben we voor het eerst echte vocalen gebruikt. We kregen daar heel goede reacties op en in Canada en in Amerika werd het een hit. Het was een goede voorbereiding voor dit album. Het is niet zo dat op ‘The Sun & The Neon Light’ alleen maar vocale nummers staan. We zijn toch nog vooral een instrumentale groep, maar de luisteraars lijken het wel te smaken.
 
Op de dvd die jullie onlangs uitbrachten zie je het publiek de melodieën meezingen. Nu kunnen ze ook teksten meezingen. Was dat het idee erachter?
Woow, Pukkelpop was zo enorm! We moesten die dvd gewoon uitbrengen. Eigenlijk wisten we zelfs niet dat de show gefilmd werd. We hadden wel de camera’s gezien, maar niemand zei ons voor wie of wat de beelden bedoeld waren. Daardoor is de show ook heel spontaan. Als we cameraploegen hadden gehuurd en alles georganiseerd hadden, dan was dat optreden nooit zo spontaan geweest. Die 12.000 mensen zien en horen meezingen op de melodieën, dat was werkelijk geweldig.
 
Wat mij ook opvalt is dat het meezingende publiek op de dvd zeer jong is, terwijl ik evengoed naar jullie optreden kan gaan kijken in een kleine club waar vooral goedverdienende dertigers komen. Jullie hebben een zeer breed publiek.
Ik heb hetzelfde gevoel, maar ik kan het niet echt uitleggen. Ik merk ook dat we naast een clubpubliek, ook een radiopubliek hebben. Mensen zeggen me soms dat ze graag een optreden van ons willen zien, maar dat ze het niet zien zitten om tot drie uur ’s nachts in een discotheek rond te hangen. Daarom doen we een mix van clubs en concerten, en dat laatste werkt even goed. En het is ook gezonder voor ons (lacht).
 
Op de festivals van 2007 speelden jullie Karma Kar al een paar keer. Dat maakt dat het een van de oudste nummers op het laatste album moet zijn.
Ja, Karma Car was eigenlijk een soort interim-single, tussen de twee albums in. Eerst wilden we geen gekende nummers op het nieuwe album zetten, maar omdat veel mensen ernaar vroegen, hebben we toch beslist om er een “album version” van te maken. Ook Numbers hebben we er nog bijgevoegd.
 
Naast de vocale nummers zijn er nog opmerkelijkheden, zoals in het titelnummer en in Outskirts. Jullie hebben blijkbaar met een heel orkest gewerkt?
Ja, dat was ook iets dat we wilden uitproberen. Toen we aan dit album begonnen, zijn we eerst en vooral op zoek gegaan naar een sound. We wilden geen nieuwe Mandarine Girl of Body Language meer maken, anders werd het ook voor ons te saai. We moesten dus iets nieuws creëren. Het eerste nummer dat ons de juiste richting wees was Duke. Het heeft een donkere spanning in zich, het is ook dance, maar vooral ook cinematic. We namen ook meer echte instrumenten op zoals gitaar en basgitaar, maar wat we zeker wilden waren strijkers. Wij schreven de melodieën en een dirigent vertaalde die voor het German Film Orchestra of Babelsberg. We hebben in de concertzaal ook de opnames gemaakt, wat een zeer emotioneel moment voor ons was. Je moet je voorstellen dat je in een kleine studio aan je muziek werkt en dat een volledig orkest dat dan speelt![pagebreak]
 
Was het niet moeilijk om jullie doel en visie op het orkest over te brengen?
Klassiek geschoolde artiesten hebben andere opvattingen over melodie en beats. Als ik drums speel, dan moeten die perfect op de beat zitten. Klassiek geschoolden hebben daar een ander idee over (lacht). Nu, we kenden het orkest al omdat we vroeger met hen hebben samengewerkt voor opnames van films en Levis reclame (Walter en Arno komen oorspronkelijk uit de advertisingwereld, nvdr). We konden dus goed met elkaar communiceren en ze begrepen wel waar we naartoe wilden.
 
Jullie besteden altijd veel aandacht aan art work en hoe Booka Shade er op het podium visueel uit ziet. Hoe doen jullie dat met de nieuwe tour?
We beginnen meer en meer op een echte rockband te lijken. We hebben nu, naast een manager en een assistent, ook een sound engineer en een light engineer. Die hadden we vroeger niet. Voor de nieuwe tournee hebben we dus weer een batterij aan lichteffecten die afgesteld zijn op de muziek en hebben we nieuwe visuals gemaakt. Van oudere nummers als Mandarine Girl of In White Rooms hebben we nieuwe versies gemaakt zodat ze zowel voor ons als voor het publiek nog steeds interessant zouden blijven. Het laatste half jaar hebben we in al die dingen enorm veel werk gestoken.
 
Jullie willen ook bij elke stap betrokken zijn, van de eerste noot tot het laatste lampje op het podium.
Ja, dat is waarom we altijd zo stressed-out zijn (lacht). Dat is nu eenmaal ook wat wij onder independent verstaan. Het is geweldig om complete controle te hebben over wat je doet, dat is iets dat we geleerd hebben toen we producers waren en onder contract waren bij een grote platenmaatschappij. Verschrikkelijk is dat want zij geven om niets. Er gebeuren vergissingen, er worden fouten gemaakt, er is nooit iets op tijd klaar,… . Weet je, de tijd van de grote platenmaatschappijen is voorbij, het zijn weer de independents die het voor het zeggen krijgen. Ik moet misschien beginnen opletten wat ik hier zeg (lacht). Get Physical (het platenlabel dat Booka Shade samen met DJ T en M.A.N.D.Y. uit de grond stampte, nvdr) kan misschien geen hemel en aarde verzetten, maar we hebben wel een enorme vrijheid. Als er in Amerika iemand iets wil doen met onze muziek, dan legt zijn vraag geen honderd verschillende wegen af, maar komt hij rechtstreeks bij ons of onze labelmanager terecht en beslissen wij of we er al dan niet iets mee doen.
 
Hebben jullie dan ook al uitgetekend hoe Booka Shade moet evolueren in de toekomst?
Ergens moet je je laten meedrijven met de flow en zien wat er op je afkomt. Van veel dingen die in het verleden gebeurd zijn, had ik zelfs niet durven dromen. Dit jaar spelen we bijvoorbeeld op enkele grote festivals waar we vorig jaar nog maar van droomden. Die dingen komen altijd heel natuurlijk. Binnenkort gaan we ook in Engeland in het Museum for Modern Art een project doen waarbij we muziek spelen bij een stomme film. We moeten nog uitpluizen hoe het precies in elkaar zit, maar het idee bevalt ons om muziek te schrijven bij beelden en er een eigen sfeer bij te creëren. Als we van onze wereldtournee terug komen, dan zal dit waarschijnlijk ons volgende project worden.

May 28, 2009
Koen Van Dijck