BOI - #WeekVanDeBelgischeMuziek26 - Wat je altijd al wilde weten...

Uiteraard konden wij niet zomaar voorbij aan de Week Van De Belgische Muziek. Dus staken wij de koppen bij elkaar en gingen we op zoek naar enkele rake vragen voor een keur aan bekende of minder bekende Belgische bands en artiesten. Klaar voor even onverwachte antwoorden? 

Ze staan te popelen om dat debuutalbum de wereld in te sturen, die van BOI, en ze hebben nog veel meer in het verschiet, waaronder enkele primeurs, waarmee ze ons hebben vereerd. Maar tot zolang lieten wij ook nog enkele vraagjes op hen los.

Kunnen jullie één nummer in je catalogus aanstippen, waar je heel trots op bent en dat je eigenlijk een beetje miskend vind, een B-kantje, een geflopte single, een demo, die nooit werd uitgebracht?

Goh, Drive is zo'n nummer dat een beetje samen met het badwater is weggegooid. Terwijl wij het zelf echt één van de mooiste nummers vinden, die we hebben. Het is ook heel persoonlijk voor Indra. Het is trager en stiller dan veel van onze andere nummers en misschien net daarom wat miskend geraakt. Maar voor ons is het er wel eentje dat blijft hangen, en waar we nog altijd keitrots op zijn.

Wat was jullie vreemdste optreden?

Eén van onze eerste optredens was echt bizar. Het publiek was totaal anders dan wat we gewend waren en het eerste wat we hoorden, was meteen: "He Jef, welk poepke neemde gij?" Dus dat begon al goed. Tijdens de show werden we constant gehekeld om onze "tietjes" te laten zien of een "lieke van De Kreuners" te spelen. Het toppunt kwam tijdens de solo van All These Boys. Iemand, die op Crocodile Dundee leek, kroop op het podium, ging achter Chloë staan en pakte haar kont vast, terwijl hij allemaal obscene bewegingen maakte. Chloë bleef gewoon doorgaan. Terwijl we zelf nog aan het spelen waren, begonnen wij keihard tegen die gast te roepen. Tot Indra hem er letterlijk vanaf heeft “geshot”. Chloë knalde gewoon door met haar solo. Het was echt chaotisch en absurd. Ook heel ironisch dat dit gebeurde tijdens All These Boys, gezien de boodschap van het nummer. Helaas zijn zulke dingen geen zeldzaamheid, maar die avond stak er toch wel met kop en schouders bovenuit. Ze hebben ons toen ook nog onze spaghetti aangerekend. Hij was wel lekker.

Hoe zijn jullie bij je bandnaam uitgekomen? Was dat meteen jullie keuze? Hoe zit dat precies?

BOI is eigenlijk het soloproject van Indra, maar ondertussen uitgegroeid tot een band. De naam bestond dus al. Het startte als een soort alter ego, dat nu ook perfect werkt als collectief. Het is absoluut een knipoog naar queer gemeenschappen en omdat we een all-female-band zijn, voelt het extra passend. Het geeft ons ook de ruimte om te spelen met gendernormen en de verwachtingen die er zijn voor vrouwen op een podium, iets dat een grote rol speelt in de thema's van onze muziek. En eerlijk, er is niets zo ironisch en leuk als een oudere man die ons begroet met: 'Ah, de bois”.

Welke Belgische plaat van voor je geboorte had je graag zelf gemaakt willen hebben? Waarom?

Indra beantwoordt deze vraag even, gezien zij de muziek schrijft. Sowieso de muziek van 'Mistero Buffo', de Vlaamse uitvoering van Dario Fo's stuk. Mijn moeder en grootouders waren grote fans van de Internationale Nieuwe Scene en thuis lag die plaat constant op. Ik denk dat dat één van de eerste keren was dat ik voelde dat muziek niet gewoon geluid is, maar echt emoties kan opwekken. Iets dat je kan voelen en dat impact heeft.

Hebben jullie een relikwie waar je erg aan gehecht bent (een instrument waar je iets mee hebt, een poster of concertticket van je eerste of een specifiek optreden, ...)?

Nee, wij hebben wel een duif: David. Vroeger repeteerden we in een verlaten schoolgebouw. Het koertje waar we pintjes dronken en sigaretjes rookten, keek uit over een soort binnenplaats waar de koeren van huizen op uitkomen. Opeens zagen we in de verte iets raars zitten. De discussie was heel lang: is het een uil of afval? Week na week kwam het steeds dichterbij. Het bleek een hele vuile, vreemde duif te zijn. Veel groter dan een normale duif en met een hele coole kraag. Op den duur zat hij mee op ons koertje en hebben we hem tam gemaakt. Dus iedere week zat hij daar samen met ons. En als we hem riepen, kwam hij aangevlogen en landde hij op onze hand. Vroeger gebruikten we hem wel eens op flyers en affiches. We zijn helaas een hele tijd terug moeten vertrekken van die plek, omdat ze het gingen herontwikkelen. Gelukkig wisten we dat de mensen van de aanpalende huizen hem ook eten gaven. Maar David is eigenlijk altijd wel onze onofficiële mascotte geweest.

Oh en qua primeur hebben we inderdaad wel wat leuks in het verschiet: op 4 februari komt de tweede single van het debuutalbum, Rush (de single, niet de naam van het album), uit, een single waarvan we denken dat die wel wat potten kan breken.

Ons grote nieuws dit jaar is het uitbrengen van ons debuutalbum (vinyl, digitaal) in de loop van april, wat natuurlijk superspannend en retecool is. We hintten er al wel naar in de persteksten van de eerste twee singles, maar verder is daar nog niets van bekend gemaakt. Op 24 april stellen we het album voor in Het Bos en we nodigen twee megacoole bands uit om met ons mee te vieren. 

En verder doen we nog enkele leuke andere shows: we werden uitgenodigd om het voorprogramma van Coach Party in AB Club te verzorgen op 27 februari. Dat werd onlangs bekend gemaakt. Maar nog een knaller, die we nog eventjes hush hush hebben moeten houden: The Hickey Underworld nodigde ons uit om het voorprogramma van hun releaseparty in Trix (27 maart) te verzorgen. Ongelooflijk nice toch!!