Battles We zetten negatieve energie om naar positieve

We zetten negatieve energie om naar positieve

Heel even heeft Battles aan een zijden draadje gehangen. Het vertrek van zanger Tyondai Braxton zorgde voor een dipje bij de andere bandleden, maar gelukkig hebben die hun tweede adem gevonden. Het resultaat daarvan hoor je op 11 april in de Ancienne Belgique. Gitarist Dave Konopka heeft er overduidelijk zin in.



Je hebt een mooie dag uitgekozen om naar Brussel af te zakken. Het is hier de eerste, echt warme dag van het jaar.
Konopka: Daar zeg je wat. Wij komen net van Tokio en daar was het een pak frisser. Toen we zagen dat het hier drieëntwintig graden warm zou worden, sprongen we een gat in de lucht.

Tokio? Dat is anders wel de hotspot van het moment.
Yeah, je merkt er nog wel wat van hoor. De neonreclames branden niet en de mensen zijn er ginder nog erg mee bezig. We dachten eerst ons concert daar af te lassen maar we zijn blij dat we dat niet gedaan hebben. Er zijn veel mensen die hun gedachten moeten kunnen verzetten. Ze hebben heel wat meegemaakt.

Hoe reageerden ze daar op de nieuwe nummers?
Oh, heel goed. We hebben zelfs alleen maar nieuwe nummers gespeeld en toch gingen ze er op uit de bol. Enkel Ice Cream kenden ze al want die is daar al als single uitgekomen.

Kunnen jullie nog een optreden geven zonder Atlas (hun doorbraaksingle uit ‘Mirrored’, nvdr) te spelen?
(lacht) Op deze hele tournee spelen we alleen de nieuwe nummers omdat we deze tour beschouwen als een promotour voor ‘Gloss Drop’. We willen dat ons publiek de nummers leert kennen. Als we Atlas zouden spelen, zou de focus daar te veel op komen te liggen en dat willen we niet.

Heeft het lang geduurd voor jullie terug het podium op kropen?
Ja, ons laatste optreden was op de twintigste verjaardag van Warp in december 2009. Het is dus meer dan een jaar geleden. Toen we aan de opnames van ‘Gloss Drop’ begonnen moesten we onszelf in “recording artist”-modus zetten en dat was best wennen. En toen dat heel intensieve proces achter de rug was moesten we weer de knop omdraaien om al die nummers op een podium gespeeld te krijgen. Mij maakte dat heel nerveus. Voor onze show in Osaka heb ik zeker een uur lopen ijsberen. Ik was pas na een paar nummers op mijn gemak, toen ik voelde dat het goed ging.

Je zegt dat het opnameproces intensief was. Was dat omdat Tyondai (Braxton - gitaar, keyboards, zang, nvdr) de groep had verlaten?
Dat had er zeker voor een groot deel mee te maken. We zaten met een bad vibe opgescheept. We hadden wel een paar dingen die tot een nummer konden leiden, maar we wisten eigenlijk niet welke richting we uit moesten. Op een gegeven moment was ik bang dat er misschien zelfs geen vervolg ging komen. We moesten tijdens het hele proces onszelf als band herdefiniëren. We hebben drie maanden in de studio gezeten maar daarna hebben we een break van een maand moeten nemen omdat het te moeilijk was. We hebben het volledige album dan herschreven en zijn terug voor vier maanden de studio ingekropen.

Op ‘Gloss Drop’ staan geen nummers meer waar Tyondai heeft aan meegewerkt?
Nee, we hebben hem er letterlijk uitgeschreven. Er zijn nummers die er al waren toen hij nog in de band zat, maar we hebben echt alles herschreven om hem te wissen.

Het album klinkt in elk geval even krachtig als 'Mirrored', maar heeft een man minder ook gevolgen op het podium?
Als je wilt weten of we nog even energiek klinken als vroeger: ja dus. We zijn nog steeds een band die zich baseert op loops waardoor we sowieso al krachtig klinken. Ik vind zelfs dat we klinken als een frisse, nieuwe live Battles.

Het was een moeilijke en donkere periode, zeg je. Maar zo klinkt het album helemaal niet.
Dat geeft je een idee van hoe geschift we wel niet zijn (lacht).
Nee, we zijn erin geslaagd om al die negatieve energie via het album om te zetten naar positieve energie. Ik heb het gevoel dat we frisse lucht inademen. Daardoor klinkt het album inderdaad vrijer en opener. Ik ben extreem gelukkig mee want we hebben er emotioneel veel in gestoken.

Ook een gevolg van Braxtons vertrek was dat jullie met gastzangers moesten werken. Dachten jullie er bij de opnames al over na hoe jullie dat live gingen doen? Ik kan me voorstellen dat Gary Numan niet altijd vrij is.
Inderdaad, ik wierp eerst nog op om een volledig instrumentale plaat te maken, maar daar kon John (Stanier, nvdr) niet mee leven. Uiteindelijk ben ik zeer blij dat we hebben doorgezet met die gastzangers. Als we hen een nummer doorstuurden en je hoorde dan het resultaat met hun stem erover dan merkte je wel dat ze een extra level toevoegden.
Het begon eigenlijk bijna als een grap: “Let’s ask Gary Numan!”. Maar dat hebben we dan echt gedaan en het verbaasde ons dat hij ook effectief toehapte.
Maar toen moesten we natuurlijk wel iets verzinnen voor op het podium. We hebben er nog aan gedacht om één zanger te zoeken die al die vocals op het podium kon brengen, maar waarom zou je als je een band bent die zich kan permitteren te knippen en te plakken. Je hoort dus wel een stem van ergens komen, maar je ziet niemand zingen. Er zullen wel beelden van de vocalisten worden geprojecteerd op schermen op podiumhoogte. Op die manier zullen ze dus wel gesynchroniseerd meezingen.

Vocals zijn natuurlijk ook belangrijk omdat dat soort nummers net heel herkenbaar is voor het publiek.
Dat is ook een reden waarom we met zangers wilden werken. Als je bepaalde markten wil bereiken of je wil voor een groter publiek kunnen spelen, dan heb je nu eenmaal soms een vocaal nummer nodig. Vandaar dat we hier en daar iets meer “pop” klinken. Zeker de nummers met Kazu Makino (zangeres van Blonde Redhead, nvdr) en Gary Numan. Ice Cream (met Matias Aguayo, nvdr) zit ergens tussen pop en experiment. Sundome met Yamantaka Eye is waarschijnlijk het meest experimenteel. Goed dat we die poppy nummers hebben want zij zorgen voor het contrast met die instrumentale nummers. Als we zo een groter publiek kunnen bereiken, waarom dan niet?

Kende Gary Numan jullie eigenlijk al toen jullie hem vroegen om op My Machines te zingen?
Dat denk ik niet, maar zijn management kende ons wel. Zij hebben hem gezegd dat het interessant kon zijn. Hij trad in die periode ook net op in Boston, vlakbij onze opnamestudio. We zijn dan naar een van zijn shows gaan zien - wat echt geweldig was - en nadien konden we met hem praten. We hadden een cd'tje bij met daarop het instrumentale nummer. Het eerste wat hij zei was: “The music you’re making is really weird.” Wow, Gary Numan zei dat ónze muziek weird was (lacht).

Volgens mij hebben jullie wel de leeftijd om met de muziek van Numan opgegroeid te zijn hé? Waren jullie fans?
Absoluut, ik denk dat John en Ian de grootste fans zijn. Ik ken vooral zijn ouder werk.

Hebben jullie Matias Aguayo leren kennen op minimal party’s?
(lacht) We zijn al een tijdje niet meer naar feestjes geweest. We sliepen vooral in de studio. Maar John heeft nog in Keulen gewoond en is gek op de dingen die Kompakt (bekend Keuls minimal techno label waar ook Aguayo huist, nvdr) uitbrengt en we werden bevriend met zijn manager. Het was niet eenvoudig om de juiste stem bij Ice Cream te vinden maar Matias voelde het nummer heel goed aan. Hij kon er meer humor inbrengen, waar we echt naar op zoek waren.

Yamantaka Eye en Kazu Makino lijken dan weer meer evidente keuzes.
Kazu moest de vrouwenstem zijn, die ons zo on-Battles leek (lacht). We hadden haar al een paar keer ontmoet, maar we zien onszelf niet als een band waarvoor iedereen meteen voor wil zingen. Zij is ons wel als enige komen opzoeken in de studio voor de opnames. Ze was verkouden en kreeg een verschrikkelijke astma-aanval, maar ze deed geweldig goed werk.
Steve Beckett (oprichter van Warp) gaf voor de single Ice Cream Yamantaka als suggestie. Uiteindelijk vonden wij hem het meest geschikt voor Sundome. Hij stuurde ons een lange track door met alleen zijn stem en zei: “Doe ermee wat je wilt”. Onze technici en producers hebben er zich enorm mee uitgeleefd. Die mannen waren trouwens geweldig. Ze gaven ons alle tijd en ruimte die we nodig hadden, en we hebben veel van hun tijd ingenomen.

Je sprak daarstraks over hoe je een groter publiek kon bereiken. Ik schrok wel toen ik zag hoeveel van jullie nummers op ‘Mirrored’ werden gebruikt in reclames, tv-series, games, enz. Hebben jullie daar eigenlijk inspraak in?
Natuurlijk, voor ze iets gebruiken, worden wij daarover gecontacteerd. We hebben daar trouwens niets op tegen. Als George Bush een nummer zou vragen voor zijn campagne, zouden we waarschijnlijk wel nee zeggen (lacht). Audi heeft toen nog Race:In gebruikt en het resultaat was geweldig. Ik denk dat we onze eerste aanvraag al hebben gehad voor een track van ‘Gloss Drop’ voor CSI New York of zoiets want ik bekijk al die series niet.
We houden het in het oog.


April 8, 2011
Koen Van Dijck