Bart Peeters Slimmer dan Kurt Cobain.

Slimmer dan Kurt Cobain.
Het gaat Bart Peeters duidelijk voor de wind. Sinds hij met zijn theatertournees 'Zonder Circus' en 'Slimmer dan de zanger' de Vlaamse podia afschuimde, is de Boechoutse troubadour een veel gevraagde gast op grotere en kleinere festivals. Dankzij het succes dat Peeters met zijn band de laatste tijd oogstte, werd hij onlangs als centrale gast op de volgende editie van Nekka Nacht in 2008 gevraagd.


Dat Bart Peeters veel meer in zijn mars heeft dan populaire programma’s zoals Eurosong te presenteren en de humorist uit te hangen in het Peulengaleis werd nog maar eens duidelijk op het folkfestival te Dranouter. De creatieve duizendpoot kon dankzij zijn podiumpresence, zijn hoog entertainmentsgehalte en vooral zijn multigetalenteerde begeleidingsband in een handomdraai het publiek met zich meekrijgen. Hits als Poolijs, Aaa, Messias en Liefde Is Alles werden bij momenten meegebruld en van de eerste tot de laatste seconde werden de toeschouwers meegesleept in songs die over de kleine dingen van het leven gaan. Damusic sprak met Bart Peeters over zijn muziek, zijn helden en toekomstplannen. We ontmoetten de Vlaamse zanger net na zijn optreden op Dranouter in zijn kleedkamer, waar de onderlinge sfeer tussen de bandleden  opperbest was.
 
Je zingt: “Ik wil groot zijn in iets kleins." Als je zo’n publiek ziet dat totaal uit de bol gaat, zie je dat dan niet als een bevestiging dat je groot bent?
Nee, want dit is heel klein begonnen. Ik kan heel de plaat ‘Slimmer dan de Zanger’ op een simpele akoestische gitaar spelen en dat is voor mij ook ok. Dus in dat geval is het iets klein. Je kan in iets kleins groot zijn. Als je rond die kleine nummers grote omstandigheden plaatst, zoals hier op Dranouter, dan moeten ze wel groots zijn en overeind blijven. Op zo’n momenten ben je verplicht je te laten omringen door de beste muzikanten. In principe is mijn repertoire niet mega, op geen enkel gebied. Het heeft niets in de trant van U2 en andere grote groepen. Die mannen van U2 spelen voor uitverkochte grote stadia. Wij kunnen zowel op festivals spelen als in cafeetjes voor twintig man . Als U2 dat doet, hebben ze een probleem.
 
Is het je ambitie om net als U2 voor uitverkochte stadia te spelen?
Nee, want voor ons is het net een aanpassing om op grotere festivals te spelen. De ‘Slimmer Dan De Zanger’-tour is eigenlijk een theatertour. Dat betekent dat de voorstelling avondvullend is, met een gedeelte voor en na de pauze. Daar zit natuurlijk veel humor en zottigheid in. Een festivaloptreden als Dranouter is relatief kort, maar toch willen we zoals bij andere optredens enkele onverwachte dingen doen, die andere muzikanten niet doen. Nu was er bijvoorbeeld Emiel die tijdens het concert gediscodanst heeft. Dat was niet voorzien, terwijl al de rest grondig gerepeteerd was.
 
Iemand uit het publiek deed een huwelijksaanzoek. Was dat gepland?
Dat was op vraag van de organisatoren van Dranouter. Ze hadden die vraag van twee mensen gekregen. Tijdens het concert ging mijn broer (en manager, red.) met de organisatoren tot in het publiek naar de man die gemaild had. Toen ik bij hem stond, bevestigden ze dat hij de bewuste persoon was. Ik was opgelucht dat ik de twee juiste mensen bij elkaar gebracht had, anders zou het heel stom geweest zijn (lacht).
 
 
Wat betekent zo’n moment voor jou?
Ik vind dat entertainment niet als doel heeft de mensen een zielig of zwart gevoel te geven, maar wel een goed gevoel. Ik speel zelf heel graag muziek, dus ik zou mijn tijd verkwisten als ik donkere muziek zou maken. Mijn teksten kunnen wel eens donker zijn, maar de muziek is het nooit. Hoe meer mensen ik gelukkig kan maken, hoe liever. Als die man op Dranouter zijn vriendin ten huwelijk wil vragen, is dat voor mij ok.
 
Als je straks naar huis rijdt, zal je dan in de wagen naar Bob Dylan of Prince luisteren?
Goh, dat is een heel goede vraag (twijfelt en zwijgt even). Kiezen tussen Bob Dylan en Prince is als kiezen tussen je vader en je moeder. Bob Dylan en Prince zijn bestemd voor een ander publiek, maar ik hou enorm veel van allebei . Prince heeft onlangs op het festival van Montreux weer maar eens getoond wie hij is. Hij heeft enkele hits niet willen spelen en is nogal into Jehova. Bob Dylan heeft dat ook gedaan, hij is ook erg into God geweest. Dus eigenlijk zijn beide zangers grote kiekens. Vermits we in het busje samen naar huis rijden, zullen we gewoon wat napraten en geen muziek opzetten. Ik zou toch niet kunnen kiezen.
 
Wat vind je er van dat een artiest als Prince zijn nieuwe cd gratis weggeeft via een Brits magazine?
Ik begrijp hem. Hij wil namelijk zijn muziek bij de mensen brengen, wat tegenwoordig niet meer zo gemakkelijk is. Het is ongelooflijk dat ‘Slimmer Dan De Zanger’ platina gehaald heeft, zeker als je weet hoeveel mensen er downloaden of bootleggen. Ik ben me ervan bewust dat mijn muziek op heel veel andere manieren in de woonkamers terecht komt, maar ik kan met die gedachte leven. Er stonden deze avond duizenden mensen te kijken naar ons optreden en bijna allemaal kunnen ze de nummers meezingen. Dan vraag ik me af of die allemaal de cd gekocht hebben.

Je hebt Prince gecoverd, maar ook Bob Dylan. Who’s next? Tom Waits?
Ik probeer niet te overdrijven met covers. Op elk album plaats ik er in principe twee. Voor mij is het spannend om me te meten aan een wereldster. Het komt er op aan of je hun muziek in je eigen taal geloofwaardig kan maken. Bij mij is dat tot nu toe geslaagd. Ik weet het niet goed wie ik nog wil coveren. Misschien eens een goede zanger.
 
Wie is volgens jou dan een goede zanger?
Helmut Lotti, George Michael en Elton John zijn goede zangers. Ik zelf behoor niet tot de belcanto’s van deze wereld, zoals George Michael. Ik klasseer me eerder in het Tom Waits-clubje van de maatschappij.
 
In Humo hebben ze een lijst gepubliceerd van de honderd beste zangers. Dat is toch onmetelijk subjectief?
Inderdaad, maar die lijst werd mits enkele aanpassingen overgenomen uit het blad Q. Het is volstrekt idioot om zo’n lijst samen te stellen. Eigenlijk gaat het er over welke stem best bij welk nummer past. Als ik By The Rivers Of Babylon zing, maak ik me belachelijk. Maar als de zanger van By The Rivers Of Babylon mijn nummers zingt, maakt hij zich ook belachelijk.
 
In de nieuwe song Slaapliedje zing je dat je nooit op het internet naar sex surft. Is dat biografisch?
Als ik zoiets zing, merk ik dat iedereen onmiddellijk lacht. Ik ben nog maar vier of vijf jaar aan het internetten en een van de eerste dingen die ik opgezocht heb – ik ben zot hé (lacht) – was sex en niet het woord babes bijvoorbeeld. Dan krijg je vanalles te zien: je krijgt een greencard voor de Verenigde Staten, je krijgt tickets voor het casino of je krijgt de meest gore porno voorgeschoteld. Je hebt het gevoel dat je gewurgd wordt door je computer. Dus als ik zing "ik surf nooit naar sex op het internet" lacht iedereen, want wie heeft nog nooit naar sex op het internet gesurft?
 
Je kondigt een nummer aan als een mengeling van opera, hiphop en postmoderne repetitieve pianojazz. De muziekgenres op het folkfestival zijn duidelijk geëvolueerd sinds vroeger.
Dat is een grap, want dat nummer heeft een hiphop beat met iets in de richting van repetitieve pianojazz en het gezang werd daadwerkelijk ingezongen door een operazangeres. Dus als ik over muziek praat, heb ik het over muziek die iets vertelt, zoals folk en muziek die niets vertelt, zoals bepaalde andere muziekgenres. Neil Young bijvoorbeeld maakt country en rock, maar zijn echte achtergrond is net als Bruce Springsteen folk. Prince daarentegen is een en al funk.
  
Wat zijn je vooruitzichten voor de rest van de zomer en daarna?
We spelen op alle grote festivals. Verder maken we nog onze opwachting op Maanrock, Boterhammen in het park en Marktrock. Bovendien zullen we te gast zijn in VTM Live 2007 in Gent, waar ook Marco Borsato en Clouseau aanwezig zullen zijn. Na de zomer wordt de plaat uitgebracht in Nederland, doe ik wat tv-opnames en herneemt de ‘Slimmer Dan De Zanger’-tour zich in België. De zalen zijn nu al uitverkocht, dus dat belooft veel goeds. We zullen in Nederland optreden in grote concertzalen, zoals Carré en dat wordt meteen opgenomen voor de Nederlandse televisie. Af en toe maken we ook nog nieuwe nummers, maar meer dan twee of drie per avond spelen zit er niet in.
 
Ben je in je hoofd de hele tijd bezig met muziek?
Ja. Spijtig genoeg krijg ik ’s nachts vaak een idee en dan sta ik op om het op cassette te plaatsen. Als mijn vrouw me niet meer naast zich ziet liggen, weet ze dat ik naar mijn muziekkot in de tuin ben. Als ik ’s morgens beluister wat ik ’s nachts opgenomen heb, denk ik vaak:"pff, dit is barslecht."
 
Luister je zelf naar je eigen platen?
Ja. Alles wat je op een album toelaat, daar heb je over nagedacht. Het liefst hoor ik live opnames. Bij een opgenomen cd hoor je door het mixen en producen vaak dat je tien keer beter klinkt dan je bent, maar bij een live opname ben je zoals je bent. Naar jezelf kunnen luisteren, is net hetzelfde als naar jezelf kunnen kijken in de spiegel. Als je dat niet kan, zit je opgezadeld met het Kurt Cobain-probleem:"I hate myself and I want to die." Voor je het weet, pleegt zo iemand zelfmoord. 

Keep on smiling, Bart

February 3, 2009
Bert Coppens