Arsenal 'Frietjes bakken op het strand'

'Frietjes bakken op het strand'
Het is maandag 31 maart en de krant kopt: ‘Brussel geen onveilige stad’. Laat dat nou net ook óns gevoel zijn op de metro naar Anderlecht. Onderweg luisteren we nog eens naar 'Lotuk' van Arsenal, een plaat die in zijn verscheidenheid veel weg heeft van onze hoofdstad. Een paar haltes verder, in Anderlecht, wachten Hendrik Willemyns en John Roan ons op om uitleg te geven bij deze nieuwe plaat.

De groepsnaam 'Arsenal' is afkomstig van het wapendepot in Etterbeek waar ook jullie studio gevestigd was. Wonen jullie nog steeds in Brussel?
Hendrik: Ik woonde een tijdje in Brussel en we hebben er lang onze studio gehad. Daarna hebben we Brussel even verlaten, maar sinds dit jaar zijn we er terug voor de opnames. Wonen doen we er niet meer. John woont in Antwerpen, ik in Gent.

Jullie studio bevindt zich in Brussel uit praktische overwegingen?

Hendrik: Het is veel meer dan dat. Ik vind dat Arsenal een Brusselse groep is. Wij komen samen, we gaan iets eten, daarna gaan we op café en pas nadien maken we muziek.
John: Je kan nergens zo lekker eten als in Brussel.
Hendrik: Hier is ook een vibe die je nergens anders vindt. Niet in Gent en ook niet in Antwerpen.

Vandaag lezen we in de krant dat Brussel geen onveilige stad is, maar dat veel mensen er zich toch onveilig voelen.

Hendrik: Brussel is niet heel veilig, maar ook niet onveilig. Toen ik hier studeerde, heb ik wel een paar keer problemen gehad. Ik heb een tijdje aan Ribaucourt gewoond en toen was die buurt echt wel grubby. Er hing een gevaarlijk sfeertje. Nu is het er helemaal anders. Ik heb het gevoel dat Brussel veel veiliger geworden is.
John: Nu is onze studio in Laken en daar kun je ‘s nachts nog op ’t gemak een nachtwinkel binnenstappen. Ik heb er nog nooit een onveilig gevoel gehad.
Hendrik: Dat het hier niet helemaal veilig is, heeft ook zijn voordelen. Sommige steden zijn een pak veiliger, maar daar is weinig creativiteit. Brussel is niet zo proper en ik vind dat dat ook deels behouden zou moeten blijven. Dat creëert een zekere creatieve energie.

Jullie zijn voor de opnames van de nieuwe plaat naar Noorwegen en Finland getrokken. Sommige mensen verwachten dan een bepaalde sfeer, maar die hoor je niet meteen op ‘Lotuk’. Was die reis eerder bedoeld om inspiratie op te doen dan om een typisch Noorse sound te creëren?

Hendrik: Ja, je hoopt inderdaad dat je daar meer inspiratie zult krijgen. Het is belangrijk om even twee weken alleen met elkaar te zijn en muziek te maken zolang je wil. Die cocon waarin je zit, stimuleert het muzikale proces. Bovendien kan je moeilijk terugkomen zonder iets. Anders mogen we de volgende keer van onze vriendinnen niet meer gaan (lacht).

Jullie hebben met een aantal bekende namen samengewerkt, zoals John Garcia, Cortney Tidwell en Grant Hart. We kunnen ons voorstellen dat de druk hoog is om dat tot een goed einde te brengen?

Hendrik: Inderdaad. John Garcia hebben we bijvoorbeeld bijna meteen na ‘Outsides’ gevraagd om iets voor ons op te nemen, maar een jaar later hadden we daar nog altijd niets goeds mee kunnen doen. John Garcia begreep het wel. “Henry, I understand completely. That’s how it goes. That’s music, man.” Toch voelde ik me daar echt slecht bij. Ik had zo graag een parel laten horen, maar het ging gewoon niet. Gelukkig is het uiteindelijk toch gelukt.

Met wat hij oorspronkelijk ingezongen had?

Hendrik: Ja. We hadden twee vocal tracks gekregen. Die had hij ingezongen over onze gitaarpartijen.
John: Je moet die artiesten gewoon iets comfortabel geven. Geen electrotrack ofzo, daarmee stimuleer je clichés. Je moet hen iets geven waarop ze zichzelf kunnen zijn

Is de inhoud van de teksten belangrijk voor jullie?
Hendrik:
Neen, behalve als de teksten te clichématig zijn. Dan kunnen we er niets mee doen.

Je hoeft dus ook geen Portugees te kennen om jullie muziek te beluisteren?

Hendrik: Neen, helemaal niet. Als ik soms hoor wat in die teksten staat, is het zelfs maar goed ook (lacht). Soms gaat het echt over niets. Mario die zingt over frietjes bakken op het strand… en seks. Het gaat altijd over seks. Maar taal is dus niet belangrijk. Het gaat erom wat we er ons bij voorstellen en wat de luisteraar eraan heeft.

Jullie hebben ook een documentaire gemaakt waarin jullie de Amerikaanse gastzangers opzoeken.

Hendrik: Het is een soort roadmovie geworden. We zijn in de woestijn geweest met John Garcia, met Shawn Smith in Minneapolis en bij Courtney Tidwell in Nashville. We hebben op die manier een groot deel van Amerika gezien. Verhalen over muziek, over persoonlijke dingen, ... Het is echt een poëtisch document geworden. Het was heel leuk om te doen en het geeft wat meer achtergrondinformatie bij de plaat.
[pagebreak]
Wat vinden jullie ervan als iemand het album beluistert via iTunes en na een snelle luisterbeurt beslist om slechts enkele nummers te downloaden?
Hendrik: Ik begrijp dat. Maar let op, ik heb zelf al dingen beluisterd via iTunes die ik op dat moment slecht vond, maar achteraf toch goede muziek bleek te zijn. Je hebt geen goed beeld van een nummer door er maar dertig seconden van te horen.
John: Ik vind het een goed concept. Ik heb vroeger genoeg miskopen gedaan in de platenwinkel. Je koopt een cd waarvan je maar één nummer van kent en dan blijkt de rest slecht te zijn. Maar de fragmenten mogen inderdaad wat langer.

Zijn jullie perfectionisten? Het album is af en misschien zijn er nog steeds dingen waar jullie niet tevreden over zijn.

Hendrik: Wij zijn vreselijke perfectionisten. We hebben drie mixsessies en drie mastersessies gedaan. Ook het artwork heeft veel tijd en moeite gekost. Maar we zijn zeker tevreden met het eindresultaat.
John: Je kunt veranderingen blijven aanbrengen en je kunt blijven finetunen. Soms heb je een slecht gevoel bij een nummer. Is dat perfectionisme? Ik denk het niet. The overall feeling zit dan gewoon niet goed.
Hendrik: We moeten gewoon niet slordig, maar correct zijn.

Waarom beslis je om bij Sandness geen stem te gebruiken?
Hendrik: We hebben er veel zangpartijen op uitgeprobeerd, maar het klonk nooit exact zoals het moest zijn. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat het nummer perfect is zonder stem.

Tussen The Letter en Sandness hoor je de zee.

Hendrik: In Noorwegen zaten we vlak aan de zee, waar we ‘s nachts zicht hadden op een vuurtoren. We gebruiken het geluid van de zee om de sfeer op te wekken die we daar voelden.
John: In de nabije omgeving was er echt niets. Het enige wat je hoorde was de zee. Heel spacy.

Veel nummers worden tegenwoordig grijsgedraaid op de radio. Zijn jullie bang dat dat ook met jullie muziek zal gebeuren?

Hendrik: Met Mr. Doorman hadden we dat wel, maar met deze plaat heb ik daar echt geen schrik voor. Ik denk eerder dat het niet gedraaid zal worden. Maar je hebt gelijk, sommige nummers ben ik ook echt beu gehoord. En dan koop je de plaat niet terwijl het toch geweldige muziek is.

Sommige groepen spelen echt overal, maar jullie niet. Een bewuste keuze?

Hendrik: Na onze vorige plaat hadden we de kans om bijna elke dag van de zomer ergens te spelen en daar veel geld mee te verdienen, maar we zagen dat niet zitten. Deze zomer is het wel de bedoeling om op meer festivals te spelen. En in het najaar willen we een uitgebreide clubtournee doen. We willen bijvoorbeeld ook niet enkel in één grote zaal spelen, want daar bereik je niet iedereen mee.

Jullie hebben alvast een goede livereputatie, wat niet evident is met jullie muziek.

Hendrik: Nee, maar we hebben veel geluk gehad. We komen van ver, hoor. Er zijn een aantal zangeressen de revue gepasseerd voor we Leonie ontdekt hebben. En we hebben ook met meerdere drummers en gitaristen samengewerkt voor het echt klikte met de muzikanten die we nu hebben. Uiteindelijk hebben we een sterke bezetting verzameld.

Houden jullie rekening met de livemogelijkheden als jullie een nummer maken?

Hendrik: Neen, zo werkt het niet. Nadien bekijken we natuurlijk wel op welke manier we iets live kunnen brengen.

Er wordt gezongen in het Portugees en jullie gebruiken regelmatig zuiderse ritmes, maar vooral de melodie en de sfeer zijn belangrijk bij Arsenal.

Hendrik: Juist! Dat vinden wij ook. Al de rest kun je eigenlijk wegnemen en dan nog blijft een nummer overreind. Melodie en sfeer zijn heel belangrijk.

Lotuk
is de eerste single uit het album. Volgt er nog een tweede?

Hendrik: Ja, en misschien zelfs een derde. We zien wel. Ook wie de nummers zal remixen, weten we nog niet. Maar alle suggesties zijn welkom!

We zullen er eens over nadenken. Bedankt voor het interview.

November 8, 2008
Simon Vrebos