Arra Di Allas & Marco Giongrandi - #WeekVanDeBelgischeMuziek26 - Wat je altijd al wilde weten...

Uiteraard konden wij niet zomaar voorbij aan de Week Van De Belgische Muziek. Dus staken wij de koppen bij elkaar en gingen we op zoek naar enkele rake vragen voor een keur aan bekende of minder bekende Belgische bands en artiesten. Klaar voor even onverwachte antwoorden?

Ontdek hier de geheimen achter de mysterieuze duikhelm van dit wonderlijke duo. Want Astrid Creve, zoals de dame achter die al even mysterieuze naam heet, wilde graag ingaan op onze vraagjes.

Kunnen jullie één nummer in je catalogus aanstippen, waar je heel trots op bent en dat je eigenlijk een beetje miskend vindt, een B-kantje, een geflopte single, een demo, die nooit werd uitgebracht?

Astrid Creve: Marco en ik werken nog niet zo lang samen. We kennen elkaar anderhalf jaar. Alles wat we nu uitbrengen is van onze eerste ep ‘In a Shell’, die uitkwam op 17 maart. Die is opgenomen en gemixt door Marco zelf op zijn zolderkamer. We zijn allebei heel blij met het resultaat. Dus tot nu toe valt het wel mee qua flops en miskenningen. We zijn van plan om toe te werken naar een full album waarin duo-nummers gecombineerd zullen worden met eigen werken voor achtkoppig koor. Dat album is gepland om uit te komen bij het label W.E.R.F. eind 2027. Wie weet kan ik tegen dan een sappiger antwoord geven op deze vraag.

Wat was jullie vreemdste optreden?

Een beetje hetzelfde antwoord als op de vorige vraag. Tot nu toe loopt alles vlot en komen we op leuke plekken terecht, zoals Chambres d'O in Oostende en Paleis305 in Brussel. We zijn nog maar net begonnen. Ik gok dat er wel wat vreemde ervaringen op ons liggen te wachten.

Hoe zijn jullie bij je bandnaam uitgekomen? Was dat meteen jullie keuze? Hoe zit dat precies?

In lockdown was ik, zoals alle muzikanten, plots afgesloten van de bands waar ik in zat en dus moest ik op zoek naar muzikaal zelf-entertainment. Ik speel van jongs af wel piano en ben gewend om zangleerlingen te begeleiden op piano, als ik lesgeef. Plots (en pas dan) heb ik de klik gemaakt dat ik mezelf ook zo kon begeleiden. Ik haalde een Casio-keyboardje van onder het stof en heb mezelf wekenlang geamuseerd met al zijn fantastische eightiesklankjes en -beatjes. Ik had toen van een vriend ook een oude banjoline gekregen. Die werd mijn akoestische uitlaatklep en ik begon liedjes te maken, terwijl ik tokkelde, vaak letterlijk aan het kampvuur. In die periode kwam ik de zin “Di allas aetias”, tegen in een werk van Aristoteles. Vrij vertaald betekent dat: “Ontstaan uit een andere oorsprong”. Ik vond dat toen toepasselijk. “Arra” kwam erbij, gewoon omdat ik dat mooi vond.
Arra Di Allas is voor mij nu de verzamelnaam voor alle muziek die ik componeer als ik thuis ben. Daarom heet dit duo Arra Di Allas & Marco Giongrandi: ik schrijf de muziek en Marco maakt ze beter met zijn kleurrijke muzikaliteit op gitaar, banjo en zang en zijn ideeën over arrangement en productie.

Welke Belgische plaat van voor je geboorte had je graag zelf gemaakt willen hebben? Waarom?

Het was even jaartallen uitpluizen om te weten welke Belgische albums, die ik ken, gemaakt zijn voor mijn geboorte. 'Je Moest Eens Weten Hoe Gelukkig Ik Was' van Raymond van het Groenewoud uit 1973 stak er dan plots met kop en schouders bovenuit. Wat een geweldige plaat. Zo speels, vol humor, met ruimte voor experiment in stijlen en sferen, vol leuke verhalen. Elke keer dat ik luister, geeft ze mij energie en zin om muziek te maken. Op een manier slaagt Raymond er in om zichzelf niet te serieus te nemen en daardoor het creëren, het experiment en het plezier in muziek net heel serieus te nemen. Dat vind ik bewonderenswaardig.

Ongevraagd wil ik er bij deze vraag ook nog Zanna van Luc Van Acker & Anna Domino (1985) bij vermelden – geen album dus. Dit nummer speelt al jaren en jaren door mijn hoofd. Pas recent ontdekte ik de titel. Wat een mysterieuze en verslavende klank. Zijn stem, die als een rauwe bourdon onder haar heldere, zachte stem zit, geeft een bevreemdend gevoel. Marco en ik omschrijven onze eigen muziek soms als “cowboysongs voor buitenaardse wezens”. Ik vond Zanna daar mooi bij aansluiten.

Hebben jullie een relikwie waar je erg aan gehecht bent (een instrument waar je iets mee hebt, een poster of concertticket van je eerste of een specifiek optreden, …)?

Ik ben enkele jaren geleden verliefd geworden op een authentieke replica van een duikhelm uit het begin van de twintigste eeuw en heb deze uiteindelijk gekocht op een online bieding. Sindsdien duikt die op in het grootste deel van het artwork dat ik maak voor Arra Di Allas, inclusief de hoes van onze ep. Ooit leek het mij een geweldig idee om de helm te dragen op het podium, maar het ding weegt vijftien kilogram en maakt je zeeziek boven water.