Al di Miseria - Je moet een beetje grensoverschrijdend zijn

In 2012 won Al di Miseria kort na hun oprichting de publieksprijs van het Jonge Wolven-concours. Een resem finaleplaatsen van wedstrijden allerhande, een succesvolle showcase op Canvas en een overwinning in de Cirque Constance Roadshow later stonden ze opnieuw in de Spiegeltent op de Gentse Feesten, de plaats waar het twee jaar voordien eigenlijk allemaal voor hen begon. Daar was het dat we spraken met songschrijver Jeroen De Brauwer en zangers Helene Bracke net na hun optreden op een schaduwrijk plekje in het Baudelopark.





Hoe ging het optreden?

Jeroen De Brauwer
: Het was warm, maar het viel wel mee. We hebben een viertal nieuwe nummers getest en daar zijn we wel tevreden over. We kwamen wat in tijdsnood op het einde waardoor we twee nummers hebben moeten laten vallen. We wisten dat we een uur hadden, maar hoopten dat ze ons na dat uur niet zouden tegenhouden. Dat was dus niet het geval.

Jullie wonnen onlangs de Cirque Constance Roadshow na een aantal jaren van finaleplaatsen en "net niet". Wat was jullie gevoel daarbij?

De Brauwer
: We hadden vaak het gevoel dat de jury niet durfde. Al kan het van onze kant ook weer een soort van beschermingsmechanisme zijn om het op de jury te steken natuurlijk.

Helene Bracke: We zijn nogal avantgarde en niche en dat kregen we dan ook vaak te horen van juryleden achteraf. Sommigen waren volledig mee en anderen vonden het te weerbarstig, te weinig gangbaar. Bij Cirque Constance Roadshow waren we heel blij dat er een jury was die daar echt open voor stond.

De Brauwer: Ze redeneerden dat het anders, vernieuwend en innovatief was en niet in een hokje te stoppen. Het is nu niet dat we enorm afgezien hebben de afgelopen twee jaar, maar dat soort erkenning krijgen is altijd fijn.

Bracke: Aan de andere kant doe je die wedstrijden in eerste instantie nooit mee om te winnen. Na een paar wedstrijden hadden we ook snel door dat we niet vaak in de prijzen zouden vallen. We bleven dat vooral doen om voor een publiek te kunnen spelen. Bovendien is er uit elke wedstrijd wel iets voortgekomen van positieve feedback of extra optredens.

Cirque Constance is zeer verankerd in de polders en het Meetjesland. Wat is jullie band daarmee?

Bracke
: Ik ben van Zelzate en heb altijd op de academie gezeten in Eeklo. Daar liggen mijn muzikale roots zowaar. Dus het is wel leuk om in je eigen streek erkenning te krijgen. Vooral omdat ik vroeger zelf regelmatig de Meetjeslandse festivals afstruinde.

Hoe is Al di Miseria eigenlijk ontstaan?

Bracke
: We waren allemaal studenten aan het conservatorium in Gent en daar is de groep ontstaan. Ik wou samen met de andere meisjes van de band iets doen, maar er was daar geen muziek voor. Toen hebben we Jeroen gevraagd om de muziek te schrijven.

De Brauwer: We zijn oorspronkelijk muziektheater beginnen maken met Wim Willaert als regisseur. Dat werd heel goed ontvangen en het was ook heel leuk om te doen. Natuurlijk zijn de mogelijkheden om te spelen met muziektheater vrij beperkt: je hebt een groter budget nodig; er komt meer logistiek bij kijken, enz. Na anderhalf jaar hebben we daarom besloten om er een drumster bij te nemen en van het puur klassieke eerder een crossover te maken.

Bracke: We zijn eigenlijk geleidelijk aan gegroeid naar wat we nu doen en zijn.

Het is altijd een hele uitdaging en een mond vol voor journalisten en het publiek om jullie muziek in een vakje te stoppen of te omschrijven. Hoe zouden jullie dat zelf doen?

Bracke
: Volgens 'Supernova' op Klara behoren we tot ‘The Future Sound of Classical Music’. Dat vinden we wel een leuke naam, maar in de pop- en rockwereld zal die iets minder aanslaan. Daar werden we al als "rockcabaret" omschreven.

De Brauwer: Mensen vinden het inderdaad moeilijk om te zeggen wat we juist zijn of wat we juist doen. Als groep vinden we het eigenlijk niet nodig om daar per se een naam op te plakken. We spelen wat we leuk vinden. Je kunt het omschrijven als een crossover tussen klassieke en lichte muziek. Soms zit daar metal bij, soms jazz, soms tango.

Telkens als we jullie live zien worden onze ogen steeds naar Helene gezogen. In hoeverre speel je een rol op het podium?

Bracke
: Het is inderdaad fantastisch om het publiek te bespelen. Vooral als je het publiek kan zien. In eerste instantie is er die argwanende, verwonderde blik, maar eens ze over dat punt zijn beginnen ze meestal mee te doen en te lachen. We beginnen onze shows bewust iets zachter en uitnodigend om dan op een bepaald moment voor dat shockeffect te gaan.  We houden nogal van dat absurde.

Hoe gaan jullie te werk voor het schrijven en repeteren van nummers?

De Brauwer
: Het schrijven begint én eindigt bij mij. We zijn klassieke muzikanten, dus de muziek staat op papier. Daar is een partituur van. Sommigen zullen dat weinig rock-'n-roll vinden en dat is misschien wel waar, maar wat we brengen is een pak complexer dan een gemiddeld bluesnummer. Eens die partituur er is, is er geen vaste dirigent. Dan wordt er eigenlijk echt aan dat nummer gewerkt en geschaafd in een echt organisch proces. De noten blijven uiteraard wat de noten zijn, maar het gaat dan meer om sound, interpretatie.

Hoe belangrijk is het live spelen van die nummers voor een groep als Al di Miseria?

Bracke
: Heel belangrijk. Ik doe dat namelijk echt niet graag, opnemen.

De Brauwer: Ik vind opnemen wel leuk, maar het is moeilijk voor wat wij brengen. We zijn zeker een liveband. Het is misschien een totaal misplaatste vergelijking, maar de platen van Triggerfinger zijn goed gemaakt en fantastisch, maar het komt nog altijd minder tot zijn recht dan de liveshow. Wat zij met drie op een podium neerzetten, dat blaast je echt omver. En dat geldt ook een beetje voor ons. Weliswaar in een compleet ander genre, maar je moet Helene de nummers zien brengen.

Bracke: Het is in elk geval belangrijker dan het opnemen van nummers. Ik houd gewoon van een publiek voor mijn neus. Daarom zou ik veel liever een liveplaat opnemen dan twee weken in een studio te kruipen.

De Brauwer: Als je in de studio gaat met de gelaagde muziek die wij maken, dan vraagt dat veel tijd om alles goed te krijgen. En dat kost handenvol geld. Als we een cd zouden opnemen, dan wil ik dat het goed is. Er zijn plannen voor, maar voorlopig is het afwachten dus.

Onlangs speelden jullie een showcase die tot drie keer toe werd uitgezonden op Canvas. Hoe zijn de mensen van Canvas en Klara bij jullie terecht gekomen?

Bracke
: Door een wedstrijd. Vandaar dat wij dus meedoen aan wedstrijden. Klara was op zoek naar de ‘Future Sound of Classical Music’ en dat deed bij ons een belletje rinkelen. We zijn daarvoor een showcase gaan spelen in het Concertgebouw van Brugge. Iemand bij Canvas had die gezien en wou een optreden van ons opnemen om uit te zenden in ‘Puur Muziek’.

Veel reactie op gekregen?

De Brauwer
: Van de ploeg en het publiek kregen we zeer positieve reacties. We waren er zelf ook zeer enthousiast over. Ook op de sociale media waren de reacties zeer leuk. Maar toen de showcase op Klara werd uitgezonden, kregen we min of meer dezelfde reactie als toen we vorig jaar deelnamen aan ‘De Nieuwe Lichting’ op Studio Brussel. De meningen gingen toen ook van uiterst positief tot absoluut negatief. Wel grappig als je weet dat Klara en Studio Brussel toch behoorlijk ver uit elkaar liggen qua muziekkeuze. Die polemiek, daar houden we natuurlijk ook wel wat van.

Bracke: Zo zijn we zeker dat er over ons gesproken wordt. En dat is uiteindelijk belangrijk.

Vrezen jullie niet dat het met de muziek, die jullie spelen, moeilijk zal worden om airplay te krijgen op radiostations?

De Brauwer
: Dat is een tweesnijdend zwaard natuurlijk. We spelen inderdaad specifieke muziek, maar het zet ons wel apart en bijgevolg ook een stuk in de aandacht. Wij maken iets dat niet door een hele rist andere artiesten gedaan wordt. Als wij meer richting pop zouden trekken, komen wij uiteraard in het vaarwater van veel popgroepen terecht. We verliezen dan een deel van onze eigenheid. Bovendien weet ik eerlijk gezegd niet of ik een popnummer zou kunnen schrijven.

Bracke: Het is gewoon een bewuste keuze om te doen wat we nu doen. Het is mijn persoonlijke overtuiging dat je een beetje grensoverschrijdend moet zijn om later nog bekend te zijn. Kijk naar Bernstein, die jazz met klassiek combineerde. Kijk naar wat Queen allemaal deed. De meningen waren daar in die tijd ook verdeeld over, maar uiteindelijk blijven ze wel bestaan. En wij hopen dat Al di Miseria ook zal blijven bestaan.

Wat zijn jullie verdere ambities en verwachtingen voor de nabije en verre toekomst?

De Brauwer
: We zouden heel graag in het buitenland toeren: Duitsland, Nederland, Scandinavië, Polen,... Het noorden van Europa dus. Je kunt veel van ons zeggen, maar dat we zonnige, zuiderse muziek brengen totaal niet.

Bracke: In het najaar doen we ook iets in de culturele centra. We kunnen daar al over kwijt dat het een fantastische, niet te missen show zal zijn. We gaan onze set nog meer uitdiepen, er een rode draad door trekken, een lichtshow. Een totaalspektakel eigenlijk.

Mochten jullie carte blanche krijgen om een festivaldag samen te stellen, wie zou er dan allemaal op het affiche staan en waar zou AdM staan op de line up?

Bracke
: Freddy!

De Brauwer: Queen mag er zeker bij zijn. Ze mogen zelfs afsluiten van mij. Zelf zou ik zorgen dat we zelf zeer vroeg spelen zodat we zeker naar al de andere groepen kunnen kijken. Pink Floyd moet er ook zeker bij zijn, net als Kurt Weill solo op piano. Fausto Romitelli mag ook langskomen. En Frank Zappa, The Doors en Ella Fitzgerald. Zoals je merkt ben ik verschrikkelijk oubollig in mijn muziekkeuze.

Bracke: Lady Gaga ook graag!

De Brauwer: Lady Gaga mag openen dan! Queens Of The Stone Age mogen daar ook nog bij. Voor een beetje een ruigere toets.

We zouden overwegen om te komen. Bedankt voor jullie tijd en veel succes!

Al Di Miseria speelt op zaterdag 20 september op Cirque Constance. Meer info www.cirqueconstance.be.

12 september 2014
Patrick Blomme