A Whisper In The Noise Creatief met 100 jaar oude kranten

Creatief met 100 jaar oude kranten
Wanneer u dit leest heeft A Whisper In The Noise ons land alweer verlaten. Wij wisten echter een treffen met frontman West Thordson te regelen in het STUK café, slechts twee uur voor hij met z’n band het podium zou bestijgen. Aanleiding voor dit gesprek was het sterke derde album van AWITN, dat zwelgt in een prachtige desolate weemoed. Een plaat voor nachtraven en melancholische zielen.

Jullie laatste album ‘Dry Land’ is nu al even uit, hoe zijn de reacties tot nu toe?
West:
De reacties waren heel goed in Duitsland, vind ik. We hebben als groep onze muziek nooit echt zwaar gepromoot en onze platen zijn nooit op grote schaal verdeeld geweest, zeker niet in Europa. Dit is dus de eerste keer dat onze muziek wijd verspreid wordt en het gaat beter dan verwacht. Dat is fijn.

Het album werd opgenomen met de legendarische Steve Albini, net zoals jullie debuut ‘Through The Ides Of March’. Was het een vanzelfsprekende keuze om opnieuw met hem samen te werken?
We hebben een band. Om de een of andere - ik weet niet meer welke - reden zijn we persoonlijke vrienden geworden. Het is niet zo dat we met elkaar op stap gaan of zo, maar als we elkaar ontmoeten, stel ik zijn aanwezigheid sterk op prijs. Ik heb hem ongeveer zeven jaar geleden voor het eerst ontmoet toen ik het opnameproces van een andere band volgde. Zo heb ik hem leren kennen.

En hij stelde voor om jullie album te producen?
Hij heeft een soort van opendeurbeleid. Als iemand met hem wil opnemen, zorgt hij ervoor dat hij beschikbaar is. Ik denk dat heel wat mensen geïntimideerd zijn door hem, hij heeft een enorme reputatie. Maar van alle studios waar ik geweest ben, is zijn studio diegene waar ik me het meest op mijn gemak voel. Het is ook een kwalitatief sterke studio: alles werkt perfect, je wordt er goed onthaald en ze zijn er recht voor de raap. Sommige artiesten verwachten misschien meer begeleiding en sturing, maar hij ziet zichzelf niet in de rol van sturende producer, hij neemt de muziek enkel op. Ik weet dat hij dat verkiest.

Steve Albini heeft het wel niet zo begrepen op computers en digitale snufjes. Als je die toch wil, moeten die live in de studio opgenomen worden, heb ik me laten vertellen. Ook bij jullie hoor je al eens een elektronische toets. Deed Steve daar niet moeilijk over?
Wij hebben massa’s computers en synthesizers gebruikt en dat vormde echt geen probleem voor hem. Als je hem vraagt wat je moet doen, zal hij misschien wel antwoorden dat je alles live moet inspelen, maar dat is uiteindelijk gewoon zijn mening, geen regel.

Het album is naar verluid ook uitgebracht in een gelimiteerde uitgave met speciaal artwork gemaakt van 100 jaar oude kranten. Hoe correct is dat verhaal?
Dat is een beetje overdreven. In het dorp waar ik opgegroeid ben, Hanska (Minnesota, nvdr), is een oude dagbladuitgeverij gehuisvest, The Hanska Harold. Ik ken de eigenaar van het gebouw en samen vonden we er hele stapels oud krantenpapier in de kelder. Met dat papier hebben we getracht zeefdrukken te maken, wat relatief goed lukte. Uiteindelijk hebben we op dat papier artwork geprint waarmee we in totaal een duizendtal exemplaren hebben uitgerust.

Jullie muziek wordt beschreven als orchestral garagerock.

Die term hebben we opgeplakt gekregen, maar ik vind ze wel enigszins juist. Het doel van ons geluid was om een deel zeer verfijnde, professionele muzikanten uit te spelen tegen minder verfijnde, autodidactische muzikanten om zo iets unieks te creëren. En volgens mij zit er toch ook heel wat garagerock in.

Ik begin erover omdat ik het garagerockgedeelte niet echt terughoor in jullie geluid.

Ja, het is wel zo dat die beschrijving eerder van toepassing is op ons eerder werk. Onze eerste plaat was bijvoorbeeld ook heel snel ingeblikt.

De sfeer op ‘Dry Land’ kan je op z’n zachtst gezegd donker en melancholisch noemen. Waar komt die nachtelijke sfeer vandaan?
‘Dry Land’ is eigenlijk een heel persoonlijk album. Ik heb getracht de melancholie tot een minimum te beperken. Ik wou niet dat de muziek al te dramatisch klonk. Het was een tijd met heel wat persoonlijke problemen, een tijd die uitmondde in een soort catharsis. Eigenlijk waren het redelijk alledaagse problemen waar zowat iedereen ooit mee te maken krijgt in zijn leven, maar toch hebben ze het temperament en de sfeer van de plaat mee bepaald.

Een ander aspect van het album is de dualiteit die erin vervat ligt. Het is over het algemeen redelijk donker, maar toch is er ook plaats voor tederheid en vreugde. Dat komt vooral naar voor in de track Sons, waar een donker pianomotiefje opengereten wordt door gitaren om vervolgens uit te monden in een speels deuntje. Speel je graag met dat soort extremen?
Ja, heel graag. Die song begint heel doomy en traag. Het leek me een goed idee om er zoiets geheel onverwachts en vergezocht in te smijten, gewoon om het roer even om te slaan en de plaat van een knappe wending te voorzien. Ik denk dat veel mensen die song misschien wat ongepast vinden, maar ik vond dat ze goed paste bij de aard en de sfeer van de muziek.[pagebreak]

‘Dry Land’ eindigt met een positieve noot, de Daniel Johnston cover True Love Will Find You In The End. Ben je een grote fan van zijn werk?
Ja, ik hou zeker van zijn werk. Ik apprecieer vooral de eerlijkheid ervan. Onze versie is eigenlijk heel lo-fi opgenomen. Het is eveneens de enige song die niet is opgenomen tijdens de opnamesessies voor het album. Het was een snel tussendoortje dat, geloof ik, met deze micro is opgenomen (wijst naar het kleine gaatje in zijn laptop alwaar zich een microfoon schuil houdt), gewoon rechtstreeks met de laptop. Ik vond het een knappe afsluiter voor het album.

In de bio las ik dat je de muziek voor het album componeerde in het oude schoolgebouw waar je zelf nog school gelopen hebt, meer bepaald in de toenmalige muziekklas. Hoe ging dat in zijn werk?
Ik ben heel lang weg geweest uit mijn geboortestreek. Op een bepaald moment ging het me financieel niet voor de wind, maar toch wilde ik meer tijd steken in het maken van muziek. Het toeval wil dat er in de streek vanwaar ik afkomstig ben heel veel gebouwen te koop staan. Het is eigenlijk een wat armtierig gebied tegenwoordig. In Minneapolis had ik het moeilijk om me artistiek te focussen. Ik heb er lang gewoond maar het werd er te hard en te luid voor me. Ik wou echt ver weg van daar, dus ben ik maar teruggekeerd naar waar ik vandaan kom.

Daar heb je weer die extremen, van een stadsomgeving compleet terugvallen op het uitgestrekte platteland.
Ja, inderdaad. Ik wou wel dat er een soort gulden middenweg was maar zoiets is er niet, althans niet voor mij en het gebied waar ik vandaan kom.

Mogen we stellen dat de nieuwe creatieve omgeving die het rurale Minnesota is geworden, een grote invloed heeft gehad op het geluid van de plaat?
Ik denk het wel, in grote mate zelfs. Ook de extremen tussen de seizoenen die je er hebt, spelen een rol. Je vindt dat ook terug bij andere bands uit de streek, zoals Low bijvoorbeeld.

Je hebt nu reeds enkele Europese shows achter de rug. Heb je al een verschil gemerkt tussen het Europese en Amerikaanse publiek?
Ja, dat is enorm. Er is niet zozeer een verschil tussen de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, maar de ontvangst en de behandeling op het Europese vasteland is een stuk beter dan in de Verenigde Staten. Het is er de laatste vijf jaar echt slechter geworden, vooral dan voor underground en independent artiesten. Er heerst daar echt een gebrek aan respect. Hier maakt het niet uit of je muziek de mensen aanstaat of niet, ze behandelen je sowieso met respect. In de Verenigde Staten word je soms echt als stront behandeld. Ik herinner me onze eerste tour in de VS nog. We speelden toen ergens waar diezelfde avond ook Godspeed! You Black Emperor in de buurt optrad. Later hebben we gehoord dat ze gearresteerd waren door federale agenten omdat ze verdacht werden van terrorisme. Er heerst echt een sfeer van vijandigheid die maar blijft aanhouden en zelfs nog verslechtert. Het is echte een schande. Ik denk niet dat iemand juist kan zeggen waar het vandaan komt, het is er gewoon.

Bestaat er zoiets als de typische A Whisper In The Noise-fan?
(Wijst naar de bevallige tourmanager die mee aan tafel zit) Zij is de enige reden waarom we hier zijn. Ze had onze muziek online gehoord en vroeg of we een Europese tour gepland hadden. Wij wilden wel, met veel plezier zelfs, tenminste als iemand dat allemaal kon regelen voor ons. En dat heeft zij dan uiteindelijk gedaan.

Jullie zullen hier later op de avond spelen, maar wat gebeurt er voor jullie het podium opgaan? Hebben jullie een soort ritueel?
Vroeger had ik dat misschien wel, maar tegenwoordig probeer ik meestal gewoon nog wat te slapen, ervoor zorgen dat ik wat uitgerust ben (lacht). Dat heb ik veel gedaan de laatste tijd. Ik denk dat we allemaal - of toch tenminste de helft van de groep – met de leeftijd wat gematigder geworden zijn wat betreft het feestgedruis.

November 8, 2008
Ewoud Beirlant