Transit

Eigen beheer

Dat er bij de gitaarmuziek liefhebbende medemens over het wel en wee van de post-rockbeweging al ontelbare uren gepalaverd, geschreven, gedisputeerd en bij wijlen uit de nek gekletst is moeten we u niet meer vertellen. Dat er in deze redevoeringen steevast met instituten als 65daysofstatic, Mogwai en Mono gegoocheld wordt is een understatement. Naast hun eigen sound hebben bovengenoemden nóg één ding gemeen: Geen van allen komt uit ons eigen Belgenland. Maar al te vaak worden nationale, op het randje van de doorbraak balancerende, post-rockformaties als Madensuyu, Motek en Tomàn vergeten. Transit kan vanaf heden dit rijtje aanvullen wat ons betreft.


Het gekende Myspace en live-optredens verhaal passeert de laatste maanden zeer regelmatig de revue als het gaat over de naambekendheid van een band. Ook bij dit Gentse viertal is het niet anders. De oplettende radioluisteraar onder u zou de naam ook kunnen herkennen uit de Stubru-programma’s Duyster en Demo Poll of van Cucamonga op Radio 1.
Dat bewijst dat we hier niet te maken hebben met het eerste het beste “would-be-myspace-riooltalent”. Sterker nog: Transit schopte het in 2005 tijdens het prestigieuze Oost-Vlaamse Rockconcours met een minimum aan live-ervaring tot in de finale, waar ze van de jury een eervolle vermelding kregen. Vandaag brengen ze in eigen beheer hun eerste EP’tje: ‘Broadleaves vs.Conifers’ uit.
Gedurende een dik half uur worden we meegenomen op een instrumentale trip doorheen koude en kille ijslandschappen waar de zon amper tevoorschijn komt en waar de dreiging van een sneeuwstom nooit ver weg is. De melodieuze, dromerige gitaarklanken in sterke opener Pilot’s Handbook pakken ons meteen bij het nekvel en slepen ons bijna acht minuten lang genadeloos mee richting Matacabras. Een nummer waarbij we, door het hoge gehalte aan zweverige gitaarlijnen, onvermijdelijk aan opper-post-rockgoden Mono moeten denken.
De climax in Matorral wordt aangekondigd door een dreigende drum die op een eindeloos lange autostrade van eerste naar vijfde versnelling gaat, waarna er bruusk in de remmen wordt gegaan om vervolgens - ondersteund door twee mooi op elkaar ingespeelde nerveuze, soms angstige gitaren- in reverse het hele parcours opnieuw af te leggen.
Het immer melancholische Reflections Upon The Asfalt (fluisterasfalt?) had dan weer iets langer mogen duren. Met z’n vier minuten is dit het kortste harmonieuze meesterwerkje op deze EP. Net wanneer we helemaal in de ban zijn van de broeierige klanklandschappen staat afsluiter Long Song al voor deur. Hierin blijven de uitbarstingen iets braver en blijft alles wat aan de oppervlakte, wat maakt dat we dit nummer catalogiseren onder de noemer Explosions In The Sky light.
Dat Transit met deze ‘Broadleaves vs. Conifers’ niet meteen de prijs voor originaliteit krijgt is absoluut geen schande. Integendeel, het doet ons plezier te kunnen aankondigen dat Vlaanderen niet achterblijft in het produceren van dromerige, melancholische, soms allesverwoestend gitaar-wave-klanken. U zal ons voorlopig dan ook niets dan lof horen prediken in de kerk der post-rock over dit Gentse viertal. Bovendien kijken we, een tikkeltje afwachtend doch nieuwsgierig, uit naar hun eerste full album. Dat zullen we, net als dit schijfje, op aanraden van de mannen zelf “very loud” door onze boxen laten knallen.
20 maart 2010
Kevin Vergauwen