The Rain Poets

Eigen beheer
The Rain Poets
Neem twee singer-songwriters, laat ze samen werken, laat de bezetting geregeld wisselen en er is veel kans dat je enkele jaren later een volledige vijfkoppige band op het podium hebt staan. Althans, dat is toch het geval bij The Rain Poets. Deze Nederlanders omschrijven zichzelf als singer-popwriter’s rock, en daar zit wel muziek in.


Dat The Rain Poets het concept van een demo helemaal snappen blijkt al meteen. Op de Myspace van de groep is ‘XL’ namelijk volledig te beluisteren. Petje af daarvoor. Vier songs telt het schijfje en het is de eerste keer dat de totale bezetting in de studio te horen is. Als Awful Crime aanvangt, voel je meteen dat er talent schuilt in de band. Het nummer steunt op een rustige gitaarlijn die af en toe wat venijnig durft worden en de vocalen durven af en toe een ruig kantje te tonen. Op zich is het een erg eenvoudig nummer, maar door het passioneel te brengen, wordt Awful Crime helemaal open getrokken.
 
One By One gaat in dezelfde sfeer verder met een iets meer aanwezige baslijn die wat meer de grens met blues en jazz verkent. Naar het einde toe opent de song zich door iets feller te worden, maar de evenwicht met de eerste noten blijft bewaard. Daarna mag Feel The One – een pianoballad – demonstreren hoe kamermuziek nu juist moet klinken. Geen franjes, maar een heerlijk eerlijke track die zo in de bar van het chicste hotel gespeeld kan worden. Afsluiter Touch Me is absoluut het meest toegankelijke nummer op ‘XL’. De sound is veel opener, de bas en drums veel aanweziger, en de zang klinkt helderder en niet zo kwetsbaar meer. Samen geeft dat een liedje dat kan omschreven worden als softrock.
 
The Rain Poets hebben nog niet echt een eigen geluid, en ‘XL’ blijft ook niet echt in je hoofd hangen. Ondanks dat merk je dat er nagedacht is over de muziek, en alles is steeds in balans. Onder singer-songwriters vind je veel talent, en dat bevestigt de groep alleen maar. Want ‘XL’ is een verdomd fijn schijfje dat moet tonen waar The Rain Poets toe in staat zijn. En dat ze erg smakelijke singer-popwriter’s rock aankunnen, daar hoef je niet aan te twijfelen.

8 november 2008
Pieter Van Wezemael