Soultamer

Rough Diamond Records
Soultamer
De Lage Landen hoeven zeker niet te klagen als het om punkrock gaat. Een erg bloeiende scene plaatst er zijn wortels stevig in de grond, en dat zal in de toekomst nog wel een tijdje blijven duren. Daar zorgen bands als Soultamer voor. Enkele ervaren jongelingen stelden een band samen en het resultaat kan je horen op ‘The Remedy Comes In Disguise’.


Met roots die in de streetpunk en de hardcore liggen, verwacht je al snel iets beenhard en vuil. Maar dat brengt Soultamer allerminst. Wat je wel te horen krijgt, is een mix tussen streetpunk en hardrock. Zonder echt keihard te gaan, weet het viertal steeds een groovy en krachtige ondertoon in de songs te leggen. Daarboven komen dan een pak melodische gitaarstukjes en cleane zanglijnen. Doodsimpel allemaal, maar wel doeltreffend. Van catchy opener Soultamer tot de akoestische afsluiter Demon’s Crusade is het niets anders dan genieten. Geen hoge drempel, geen ingewikkelde huzarenstukjes waar het niet hoeft, geen kapsones. En gelukkig zijn de melodietjes in alle nummers toch boeiend genoeg om ze een paar keer na elkaar te horen.
 
Waar het echter toch lichtjes fout loopt, is bij de zang. Niet dat die slecht is, maar enkele gedeeltes op ‘The Remedy Comes In Disguise’ zijn toch wat slapjes. Vooral bij de erg rustige stukjes merk je op dat ze met enige tegenzin ingezongen lijken te zijn. Gelukkig maar dat Soultamer een hoog singalong-gehalte heeft, waardoor je snel zelf een stuk van de vocalen kan overnemen. Zeker live kan dit niet anders dan vonken geven, want in de huiskamer met de koptelefoon op voel je dat dit eigenlijk geen band is om op een cd’tje te beluisteren. Misschien wel tot je alle teksten kan meebrullen, maar daarna wil je gewoon tegen het podium geplakt staan.
 
Soultamer heeft dat goed gedaan. Wie ‘The Remedy Comes In Disguise’ voor het eerst hoort, wil meteen deze band op de planken bezig zien. Maar tot het zover is, valt er zeker te genieten van wat Soultamer op cd presteert. Geen absolute uitschieter, maar eerlijke en energieke punkrock, van het soort dat je wel moet appreciëren.

8 november 2008
Pieter Van Wezemael