Sorrow hill

Eigen beheer
Sorrow hill
Trio’s en West-Vlamingen, wie kan zeggen dat hij er nooit van droomt? Het begint dus al goed als je weet dat Sorrow Hill een jong West-Vlaams trio is dat graag eens tegendraads doet. De jonge snaken geven zich graag helemaal, zonder compromissen en op een originele manier. Benieuwd of hun nieuwe cd ‘Slunse’ een meesterwerk of een vodje is…


Als de cd aanvangt met Njits als intro dan weet je meteen dat Sorrow Hill een atypische sound heeft en graag bizarre muziek maakt. Om een beter beeld te vormen denk je best aan wat Mike Patton en Jello Biafra een nummer durven aandoen. Een geheel vol tempowisselingen en onlogische keuzes dus. Zonder stil te vallen loopt dat door in Den Ambetanten, dat zich ontpopt tot een song die draait rond het gitaarspel van Steven. Op dat moment wordt het soms even te chaotisch en dat is zeker voor een groot deel de schuld van een niet zo geslaagde opname. De mix is nogal primitief en voor dit soort muziek werkt dat niet. Door de erg progressieve touch hiermee te combineren wordt het totaalgeluid af en toe rommelig terwijl het dat eigenlijk niet is.
 
Een trager nummer zoals ’60 heeft daar echter geen last van en komt veel beter tot zijn recht. Dan komt de mix van rock, jazz en metal pas echt duidelijk over en weet je dat die meer dan geslaagd is. En toch mis je iets. Doordat de zes songs op ‘Slunse’ volledig instrumentaal zijn is het niet meteen toegankelijk te noemen. Een geschifte zanger zou dit voor een stuk wegwerken. Ook de langdradigheid van sommige riffs, zoals in de track Philip, zou een stevige stem volledig kunnen opvangen. Noodzakelijk is dat niet echt want er gebeurt muzikaal al een hele boel, maar het is in ieder geval een onontgonnen bron van potentieel.
 
In zijn genre heeft Sorrow Hill absoluut een goed fundament gelegd om verder op te bouwen, maar de kwaliteit van een andere Belgische act, Cloon, haalt dit drietal nog lang niet. ‘Slunse’ is geen uitblinker, maar toont wel dat je Sorrow Hill niet in een hoekje mag duwen. Er is op tal van vlakken nog plaats voor verbetering, maar de basis ligt en die wordt verdienstelijk ingevuld. Dat de vooruitstrevende muziekfanaten dit wel appreciëren is zeker, maar ‘Slunse’ is toch nog net iets te gesloten om buitenstaanders te overtuigen.

8 november 2008
Pieter Van Wezemael