Robert Quintens

Eigen beheer

Je hebt zo van die mensen bij wie er muziek door de bloedvaten stroomt. En daarvan is Robert Quintens. Hij speelde al in talloze bands en kende in de vorige decennia al enkele bescheiden successen. Maar groepjes houden soms op te bestaan en als het dan begint te kriebelen kan je niet anders dan opnieuw een projectje op poten te zetten. Dat gebeurde dan ook zonder twijfelen, en zo bereikt ons nu Cold Hill.

Deze rocker, of beter rockers, want de groep bestaat uit vier personen, hebben een stevige plaat ineen weten te boksen. De nadruk ligt volledig op het gitaarspel van Quintens, en dat is een bewuste en terechte keuze. De riffs zijn zoals je ze gewoon bent in het rockmilieu, maar als de leadgitaar op de proppen komt trek je wel even grote ogen. De solo’s en melodietjes zijn gewoon fantastisch, en van een hoog niveau dat je niet veel tegenkomt in bands uit eigen land. Het is natuurlijk geen Yngwie Malmsteen die je te horen krijgt, maar qua stijl en sound is het wel duidelijk een invloed geweest, en het komt er verdomd dichtbij! De overige leden van de band zijn duidelijk ook mensen met een pak ervaring en talent, wat het totaalplaatje perfect afwerkt. Het enige minpuntje is de zang, want er komt wel duidelijk een Vlaams accent boven in de Engelse teksten. Storend is dat niet, het heeft in zeker zin zelfs zijn charme, maar toch is het een jammer punt.

Van de strakke opener Winter naar het instrumentale meesterwerk Love Story tot afsluiter Run, is 'Cold Hill' een heel erg goede rockplaat die je ruim een half uur kan bekoren. Het album is in eigen beheer uitgegeven, maar met dit als visitekaartje zou Robert Quintens geen moeite mogen hebben om een label te vinden voor een volgende release. De fans van gitaarrock en technische showtjes kunnen hun hart ophalen met 'Cold Hill', want het is toprock van eigen bodem!
8 november 2008
Pieter Van Wezemael