Puggy

Talkieo
Puggy
Soms is het onmogelijk om een groep een nationaliteit toe te wijzen. Wat doe je bijvoorbeeld als een Engelse zanger, een Franse bassist en een Zweedse drummer samen een bandje beginnen? Wel, als dat bandje Puggy heet en in Brussel het levenslicht zag, dan noemen we het op en top Belgisch. Dat de eerste aandacht voor dit trio vanuit Londen kwam zal dan maar bijzaak wezen …


Waarom zo krampachtig zoeken naar een reden om Puggy als Belgisch te bestempelen? Dat wordt snel duidelijk als je ‘Dubois Died Today’ aan een eerste luisterbeurt onderwerpt. De poppy rock nestelt zich onmiddellijk in je oor en meteen merk je dat die daar thuis hoort. Alle tracks klinken erg zacht, en pushen zichzelf op geen enkel moment in de spotlights. Minimalisme is troef op het gros van de nummertjes en als achtergrondmuziek zijn alle veertien liedjes geschikt. Jawel, je droomt erg snel weg bij ‘Dubois Died Today’, hoewel je aandacht toch steevast bij de plaat blijft. Dat wil zeggen dat het allemaal wel wat wazig durft te worden, maar centraal in die waas nestelt zich steevast Puggy. Dat dromerige aspect is subliem, want het loodst je door de cd op een zeer atypische manier.
 
Het waarom is onmogelijk te achterhalen, maar hoe Puggy zoiets klaarspeelt is zo klaar als een klontje. Een rudimentaire en onopvallende drum legt de basis, de baslijn geeft wat meer volume en de akoestische gitaar zorgt voor melodie en een speels, ongedwongen sfeertje. Tot daar allemaal heel gewoon. Maar dan vloeit de zang over het geheel. En die heeft een eigen karakter dat er iets gebeurt met de nummers. Hoewel de nummers op zich al degelijk zijn, weten de vocalen de hele plaat mee te trekken naar een andere dimensie. De ene keer erg stevig zoals in Out Of Hand, wat zich ontpopt tot één van de meest passionele songs op het album. Maar even goed durft Puggy het erg kwetsbaar aanpakken, getuige daarvan Don’t Wake Me Up. Die beide gezichten zijn eigenlijk heel gelijkend, en ondanks het afwezig blijven van veel afwisseling variëren de tracks toch constant.
 
We mogen trots zijn dat Puggy in onze contreien geboren werd, want het is een schitterende aanwinst voor de pop/rock-minnende muziekfan. ‘Dubois Died Today’ kan hier en daar misschien nog wat volwassenheid gebruiken, alhoewel dat geen vereiste is. Wie echter tegen een ongedwongen sfeer kan, waar plaats is voor creativiteit en expressie, moet Puggy zeker ontdekken!

8 november 2008
Pieter Van Wezemael