Psy'Aviah

Eigen beheer

In feite zijn wij veel te goed voor deze wereld (we zullen het zelf maar zeggen). Zelfs de meest obscure releases die we toegespeeld krijgen worden zonder tegenstribbelen in onze cd-speler gepropt, soms op eigen risico. In het geval van deze Psy’Aviah, een Antwerps gezelschap besmet door een of ander elektronisch virus, bleek het achteraf bekeken allemaal nog mee te vallen. Al moest ons promo-exemplaar het wel zonder tracklist stellen, qua valse start kan dat wel tellen natuurlijk.

Psy’Aviah begon in 1999 als een studioproject. In 2004, na een zege in StuBru’s demopoll, gingen ze voor het eerst ook live de boer op. Twee jaar later dook het trio weer de studio in om haar eerste volwaardige cd in te blikken, en dat zilveren schijfje belandde dus recent ook hier ten kantore met het vriendelijke verzoek er onze gevreesde mening over te spuien.
 
Creationsm opent met In Silence. En dat lijkt ons alvast een geknipte singlekandidaat te zijn. Na een eerder atmosferische intro evolueert het nummer tot een opzwepende en dansbare electrotrack met een trancerandje. Qua tekst heeft de song weinig om het lijf (nomen est omen?), maar de sensuele vrouwenstem mag zeker gehoord worden. Ook op Infected doet zangeres Emélie Nicolaï haar ding, het resultaat is nogal aan de korte kant maar klinkt ook dansbaar en uptempo. Avon Girls is dan weer midtempo en ietwat spacy, maar toch ook vrij stevige electro overgoten met een cross-over sausje.
 
Op de meeste tracks horen we dan weer de (al dan niet vervormde) vocalen van Yves Schelpe. Op het knappe Love Hate Destruction klinken die eerder fluisterend, het “gesmoorde” effect in nummers als In The Dark en Pick Up Artist spreekt ons minder aan. Het repetitieve element van zijn zanglijnen kon ons dan weer wel bekoren. Dat vinden we bijvoorbeeld terug op het behoorlijk industrieel en donker aandoende Demons In Mind (een soort 21ste eeuwse EBM-track) en op het leuk naar een climax opbouwende (een beproefd recept afkomstig uit de techno) Never Fall Again. De mysterieuze en onheilspellende vocalen op de ambient getinte afsluiter The Village, eigenlijk het enige echte rustpunt op het album, zijn afkomstig van Len Lemeire (Implant/32crash), die de cd ook produceerde.
 
Wat opvalt en alleszins voor Psy’Aviah pleit, is de ideeënrijkdom en bijgevolg de muzikale variatie op ‘Creationism’. De groep pikt gretig geluidjes en sfeertjes op uit diverse elektronische stromingen (electro, techno, trance, industrial, ambient ...), waardoor haar debuut niet echt coherent maar anderzijds wel ambitieus en gedurfd klinkt. De meest voor de hand liggende muzikale referenties zijn momenteel nog Praga Khan en Lords Of Acid, maar het zou ons niet verbazen mocht het volgende album van Psy’Aviah helemaal anders klinken.
8 november 2008
Jan Vael