Parlementarisk Sodomi

Eigen beheer

Soms hoef je helemaal geen moeite te doen om een nieuwe band te ontdekken. Je zet je gewoon op een bak bier voor je tent in Wacken, je doet wat sfeerobservatie voor het verslag dat je gaat schrijven en plots staat er een sympathieke Noor naast je. Een Noors biertje ruilen voor een Duveltje en je bent vertrokken. Uiteindelijk blijkt dat je met de zanger/gitarist van Parlementarisk Sodomi aan het praten bent en dan is een demo gauw geregeld. Als tegenprestatie ging hij proberen om eens naar België te komen.


De demo die hij afgaf was niet eens slecht gepresenteerd. Een hoes in de vorm van Noorwegen zoals je die terugvindt in een atlas, een logo erbij, een tracklist mét lyrics en een hele rist contactgegevens. Zijn maat probeerde diezelfde avond dan wel langs de achterkant zijn tent binnen te geraken omdat hij een fles Jack Daniels op zijn eentje had buitgemaakt, de man zelf zag er bloedserieus uit.

Dat hoor je ook meteen als zijn cd losbarst. Vingervlugge meloriffs proberen zich los te maken van een sleurende onderstroom. Riffs die weldegelijk sterk genoeg zijn om tot het betere grindcorewerk te behoren. Datzelfde geldt ook voor de afgeschuurde gruntvocal, die de lyrics op overtuigende wijze door de micro brult. De weinige breakdowns spatten open als een kauwgombel in het gezicht van alles dat politiek in het vaandel draagt. Want dat is het bestaansdoel van de band: politici verkrachten en tegenhouden, en ondertussen wat grindcore maken. Salvo na salvo trakteren deze kerels op extreem gitaargebruik en kwade vocalen.
 
Wel moeten we zeggen dat het drumwerk lauw klinkt op deze demo. Het laakt die heuse, peesontwrichtende rammelpartijen die we kennen van pakweg Napalm Death. Eigenlijk klinkt ook de gitaarsound heel rauw en onbewerkt, meerbepaald omdat dat effectief het geval is. Productie is er nog niet aan te pas gekomen en mét een degelijke producer kan er met dit materiaal ongelooflijke dingen gebeuren. Potentiële blastbeats gaan vooralsnog verloren, zoals bijvoorbeeld tijdens Whirl Windesque Suffering and Distress. Wat een heerlijke blastbom kan je daarvan maken! Ook de dubbele bas moet nog wat naar voren gewerkt worden, nu hoor je heel diep op de bodem iets kloppen.
 
Maar ook zonder de nodige studiotrucs peuteren totaal gestoorde frenzies al ferm in je hersenpap. Naar het einde toe volgen wat meer groovy nummers, die veel minder technisch klinken, zoals Wobble Elected perfect aantoont. De goeie riffs blijven overal opduiken. Enkel die vocal gaat heel snel eentonig aanvoelen, hier en daar een keelgeluidje is de enige variatie. Daar mag gerust wat meer diversiteit inzitten. Als sluitstuk hebben ze hun sterkste, zelfgetitelde song gehouden.

Geef Parlementarisk Sodomi zo snel mogelijk een producer die zich een dagje bezighoudt met deze demo. Voeg daar nog een vijftal songs aan toe en volgens ons zijn deze jongens klaar om in menig undergroundhok lelijk huis te houden.
8 november 2008
Kris Hadermann