Melou

Whatabout Music

We hebben ze onlangs nog eens gemaakt op een zwoele zomeravond, die sensationele Spaanse sangria. Helaas is de zon intussen alweer vergeten waar België ligt en moeten we de tropische oorden op een andere manier weten te vinden, zoals in de allereerste cd van Melou. De muzikanten van de groep brengen een van de grootste eigenschappen van muziek weer aan de oppervlakte: ‘Communication’.

Hun dertiennummerige album weerspiegelt met verve de internationale melange waaruit de groep is opgebouwd. Ze werd in 2005 opgericht in Guatemala en bestaat uit Spaanse en Amerikaanse muzikanten. Op dit album brengen ze een even grote mix van soul, reggae, jazz, bossanova, latin, swing en blues. En ook al hebben we het allemaal wel al eens gehoord, aan de zwoele stem van zangeres Annie Goodchild valt niet te ontsnappen.

Doorheen het hele album worden we van nummer tot nummer in een ander muziekgenre ondergedompeld. We laten met plezier het zomerbriesje over ons heen komen, maar bij Sweet Love houden we even onze adem in. Met dit nummer maakte Melou zijn grote doorbraak en we begrijpen onmiddellijk waarom. Het is eenvoudig, maar klink o zo lieflijk en genegen. De akkoorden van gitarist Maarten Reijnierse overtuigen ons dat muziek niet ingewikkeld moet zijn om goed te klinken.

Met het zeemzoete I’m Only Happy When You’re Here worden we dan weer enkele decennia terug in de tijd genomen. Het had niet misstaan naast een Billie Holiday of Ella Fiztgerald, al hebben we het gevoel dat de stem van Goodchild hier best wat pittiger mocht. 

Misschien dacht de groep dat bij de samenstelling van het album ook, want in verdere nummers, zoals Fly To The Sky, lijkt de zangeres toch wat meer te willen uitbreken. Sommige instrumentale delen van een nummer zouden ons zelfs in de waan kunnen laten van een perfecte improvisatie. Desalniettemin klinkt het album vooral als een beheerst en weldoordacht samenspel.

De groep voegde op het album ook drie intermezzo’s toe. Waarom ze ons daarmee even wilden meenemen naar de Afrikaanse rimboe en andere zoete waters, blijft ons een raadsel. Met het laatste nummer wordt de luisteraar aanminnig neergevleid in de armen van een accordeonspeler. 

Wanneer de muziek uiteindelijk definitief stopt, blijven we echter wat op onze honger zitten. We zijn dan ook nu al uiterst benieuwd naar het tweede album. Want dat Melou doorgroeimogelijkheden heeft, daar twijfelen we niet aan.
8 november 2008
Nathalie Scheltiens