Mary's Little Lamb

Eigen beheer

‘A Long Way From Home’ is een gevarieerde plaat die lichtjes buiten de traditionele lijnen durft kleuren. Blues kan duidelijk boeien. Ook zonder grote middelen. Bij Mary’s Little Lamb zijn de sterke songs en het karaktervolle stemgeluid van Bart Hendrickx de grootste troeven. De band verdient dan ook een plaats naast Belgische rootsrockers als The Seatsniffers en The Baboons.

Heel wat mensen kunnen best een streepje blues appreciëren. In een bruine kroeg bijvoorbeeld, een biertje in de hand. Voor velen kan blues – met zijn eenvoudige akkoordenschema’s en stereotiepe klaagzangen – echter al vlug gaan vervelen. Voor die mensen is er Mary’s Little Lamb, een eigenzinnige bluesrockgroep uit Keerbergen.


Het trio noemde zichzelf naar het bekende kinderliedje Mary Had a Little Lamb, waarvan Stevie Ray Vaughan een klassieke bluesversie opnam. De EP ‘A Long Way From Home’ is inmiddels hun tweede wapenfeit. 

Op de plaat vinden we vijf korte nummers, loepzuiver gespeeld en opgenomen. Nergens worden de nummers nodeloos aangelengd met ellenlange solo’s. Mary’s Little Lamb opteert immers voor gepolijste songs, waarbij kwaliteit voorop staat en improvisatie eerder ondersteunend is.

Wat we te horen krijgen, heeft duidelijk wortels in Amerikaanse bodem. We horen blues, maar ook rock-‘n-roll en hier en daar zelfs een vleugje pop. Moeilijk te omschrijven dus. Maar één ding staat vast: onwillekeurig denk je bij deze muziek aan eindeloze wegen die dwars door uitgestrekte zandvlaktes heen snijden, aan verzengende hitte en roestige autowrakken.
 
Met Hear the Lord is de toon meteen gezet. Een indringend verhaal speelt zich af in een broeierige, ingehouden sfeer. De dreiging mag dan onderhuids zijn, ze is wel degelijk prominent aanwezig. In Baghdad Girl worden de hoekige strofes geregeerd door reverb. Een stomend refrein en een kort gitaarduel zorgen hier voor verrassende wendingen.

Een andere verrassing is de cover Sand, een nummer dat in 1967 werd geschreven door Lee Hazlewood. Geen evidente keuze. Na Einstürzende Neubauten is Mary’s Little Lamb nog maar de tweede band die zich aan een interpretatie waagt. Met steelguitar en mooie samenzang zet de band de sixtiespop van het origineel op fijnzinnige wijze naar zijn hand.
 

‘A Long Way From Home’ is een gevarieerde plaat die lichtjes buiten de traditionele lijnen durft kleuren. Blues kan duidelijk boeien. Ook zonder grote middelen. Bij Mary’s Little Lamb zijn de sterke songs en het karaktervolle stemgeluid van Bart Hendrickx de grootste troeven. De band verdient dan ook een plaats naast Belgische rootsrockers als The Seatsniffers en The Baboons.

11 maart 2009
Fabian Desmicht