Ladbroke

Eigen beheer

Punkrockgroepjes zijn er genoeg. In ieder jeugdhuis kan je ze op geregelde tijdstippen hun ding horen en zien doen. En meestal laten die bands niet echt een indruk achter. Gelukkig zijn er ook bij die dat wel kunnen, en dan gaat het niet over bekende namen zoals Janez Detd of Nailpin, maar om jongelingen die het genre wat ruimer zien dan drie akkoorden rammen. Jongelingen zoals Ladbroke, die met ‘Without Nipples, Boobs Are Just Pointless’ vriend en vijand omver willen blazen.


Als Entering Brokeville begint legt Ladbroke meteen uit wat je verder nog krijgt: a mixture of all different styles. Dat het geen leugen is bewijzen de vijf kerels ook al snel, door het snelle en shreddy Governmentality te doen volgen door een iets ingetogener nummer als MVP. Verder op de cd vinden we nog het akoestische Mind vs. Gut, enkele zwaardere songs die wat naar hardcore neigen, en ook het popnummer Puberty. Die verschillende stijlen zijn heel erg uiteenlopend, maar de groep slaagt er in om als basis telkens met frisse punkrock te beginnen. Dat geeft toch een rode draad doorheen de schijf en de elementen die zo typisch zijn aan dat genre passen netjes bij de rest. Zo krijgen we vaak refreintjes met een hoog singalong-gehalte, en komen we heel wat catchy riffjes tegen. Dat gebeurt wel bij meer groepen, maar voor een band die nog in de beginfase staat, gaat dat hier wel op een verdomd hoog niveau.
 
Variatie op zich is natuurlijk ook niet alles, en Ladbroke heeft dan ook meer te bieden dan dat alleen. Vooreerst valt het schitterende gitaarwerk op. Punkers durven solo's nogal snel in de vergeetput te werpen, maar op ‘Without Nipples, Boobs Are Just Pointless’ is niets minder waar. Elke track heeft recht op zijn eigen soleerpartij en die veelheid aan flitsende noten gaat er goed in! Ook de zanglijnen zijn erg aangenaam. Door met verschillende stemmen tegelijk te werken, wordt het geluid echt opengetrokken, wat ongetwijfeld een extra dimensie geeft aan de cd.
 
Zelfs de grootste zuurpruim zal bij het lezen van de albumtitel toch tenminste moeten glimlachen. Die humor is ook in de teksten terug te vinden, liefst met toch ergens een serieuze ondertoon. Die relativering komt erg sympathiek over, wat ook helpt om de ernstigere liedjes beter in de plaat te doen passen. Ook voor nostalgie is er tijd gemaakt, in de vorm van Boes Boes, een punkversie van de welgekende tv-tune. Als ‘Without Nipples, Boobs Are Just Pointless’ afsluit met een kerkliedjesmedley wordt het even stil. Want dan besef je dat de schijf – nu al – ten einde is.
 
Dat klinkt allemaal erg positief … en dat is niet meer dan terecht. Hier en daar kunnen we wel een paar mankementjes vinden in de opname en de mix, en enkele tracks kunnen ook wel kleine veranderingen gebruiken. Dat zijn echter dingen die je niet merkt tijdens een normale luisterbeurt, maar enkel tijdens een intensieve zoektocht naar fouten. Zeker als je beseft dat de cd in eigen beheer is opgenomen en uitgebracht kunnen we niet anders dan dit maar al te graag vergeven. ‘Without Nipples, Boobs Are Just Pointless’ is een fantastisch tof schijfje geworden, gemaakt door een groep waar quasi niemand ooit van gehoord heeft. Maar Ladbroke is dan wel een groep die het gros van de lokale punkrockacts geblinddoekt en op één been op een hoopje speelt.
8 november 2008
Pieter Van Wezemael