Kutschurft

Eigen beheer

Buiten is het al donker. Het computerscherm verlicht de kamer minimaal. Tussen de iets te grote speakers staan al een twintigtal lege pintjes. Een klein beetje wiebelend en met de oogleden halfstok beslis je dat het tijd is voor … Kutschurft! En dan stroomt de beukende deathmetal naar je oren, en vliegt de vuilbekkerij recht je hersenen in. Een milliseconde later ben je klaarwakker en moet je lachen met de voze teksten. En dat zijn nog maar ‘De Eerste Harde Stukjes’ …


Nieuw is het allemaal niet, want ‘De Eerste Harde Stukjes’ voegt gewoon wat ouder werk samen, met enkele livetracks er bovenop. Maar omdat ‘Kutschurft’ en ‘Medisch Centrum Kutschurft’ al een tijdje uitverkocht waren is dit een meer dan welkome re-release. De razende deathmetal van onze noorderburen gaat er meteen als een speer vandoor met de tien nummers van de eerste cd. Even snel als hevig knallen die door de speakers, en enkel tijdens de laatste song kan je even snel ademhalen. Geen echte uitschieters tot dan toe maar gewoon een vette geluidsbrij. We mogen 'Kutschurft' vandaag al bij de legendarische death-plaatjes van de Lage Landen rekenen, want de frisse kijk op het genre - door het eens in het Nederlands te proberen - was meer dan welkom.
 
De nummers van de tweede cd hebben muzikaal wel iets meer te bieden. Misschien zijn de melodietjes niet steeds even origineel – we horen onder andere Guns N’ Roses en Twisted Sister voorbij komen – maar Kutschurft wordt wel een pak feestelijker en leuker door niet constant te beuken. Vieze ziektes, vervuilde waterlopen, afgebroken pretparken en vegetariërs, al die thema’s worden gebruikt om de restjes vuil uit de tanden van de groep te flossen. Eens die restjes los zijn, komen zelfs de mondhoeken van de ergst verlamde mens in beweging. Gooi daarbij nog enkele tracks die opnieuw passeren als liveversie en het zweet staat al op je voorhoofd. Niet enkel Suriname - waar deze tracks opgenomen zijn - bevuilt zich ermee.
De voze teksten zijn gênant, totaal over-the-top en gaan ideaal samen met de grollende riffs en gevaarlijke trommels. Hoewel dat allemaal niet zo verschillend is van de Engelstalige tegenhangers, heeft het toch die extra toets, die het wat speciaals geeft. Zelfs als dit je stijl niet is, laat het je niet onbewogen, want Kutschurft is gewoon lollig. Op een heel erg marginale en onnozele manier weliswaar, maar ook dat mag wel eens. ‘De Eerste Harde Stukjes’, ’t is een hard stukje lachen waard.
8 november 2008
Pieter Van Wezemael