Jai Alai Savant

City Slang

Onder de vleugels van The Mars Volta bracht deze Amerikaanse band onlangs zijn debuutalbum ‘Flight Of The Bass Delegate’ uit. Met frontman Ralph Darden, die mee aan de wieg stond van het dj-collectief rond Diplo, belooft Jai-Alai Savant eveneens een vuige mix van muziekstijlen te worden.

Onder de vleugels van The Mars Volta bracht deze Amerikaanse band onlangs zijn debuutalbum ‘Flight Of The Bass Delegate’ uit. Met frontman Ralph Darden, die mee aan de wieg stond van het dj-collectief rond Diplo, belooft Jai-Alai Savant eveneens een vuige mix van muziekstijlen te worden.



Jai Alai (spreek uit ‘hai alai’) is een Baskische balsport die tot een van de gevaarlijkste sporten ter wereld behoort. Darden koos voor deze groepsnaam omdat de combinatie van de twee woorden na elkaar, naar eigen zeggen, zo leuk klinkt. Naast hem bestaat de band uit Dan Nash Snyder (basgitaar) en Michael Bravine (drums). Als zijn alter ego Major Taylor zorgt Darden zelf nog voor de beats, de backing vocals en de dubs.

De groep werd al vaak omschreven als een eenvoudig afkooksel van The Police. In een recent interview liet Darden echter verstaan dat het, uiteraard, niet de bedoeling was om te imiteren. Hij schrijft eerder vanuit zijn invloeden en dus vindt hij het logisch dat hij muziek schrijft dat hij ook graag hoort.

Dat dit album uit een allegaartje van muziekstijlen bestaat, is dan ook voornamelijk te danken aan Dardens persoonlijke achtergrond. Hij groeide op met de “black music”-platen van zijn ouders en maakte tijdens zijn tienerjaren kennis met de zogenaamde “white music”-gerichte punk van zijn schoolvrienden. Het maakte Darden tot de muzikale duizendpoot waarvoor hij vandaag mag aanzien worden en gaf hem zijn grote voorliefde voor dubreggae en rootsreggae mee.

Het eerste nummer op het album, Datamassagana, is dan ook meteen reggae-getint. Als misleidende inleiding kan dat tellen, want het tweede nummer, Arcane Theories, is al meteen een stuk sneller en steviger. En dat de groepsleden, net zoals het gros van de mannelijke bevolking, met open mond naar films als Lost in Translation en The Island hebben gekeken, maken ze duidelijk met het derde nummer Scarlett Johansson Why Don’t You Love Me. Een prangende vraag die ze met een gezonde dosis humor aan de man weten te brengen. White on White Crime lijkt dan weer meer op een Sex Pistols meets El Tattoo del Tigre.
Ingeleid door een high-tempo bas in een sausje van een reggaeritme brengen ze ons met The Low Frequent Sea een spijtbetuiging over hoe het tegenwoordig met deze wereld gesteld is. "Actions as loud as bombs", that's what it's all about, zo weten deze muzikanten ons te vertellen.

Wat vooral opvalt doorheen het hele album is de prominente aanwezigheid van bas en reggae. In When I Grow Up wordt deze basis verder ondersteund door rockend gitaarwerk. 30's In The Thousands lijkt ons dan weer een tientallen jaren terug in de tijd te nemen. Dromerig gitaargetokkel zorgt er voor dat ook de rijpere generatie hiervoor misschien even nostalgisch het breiwerk op de stoelleuning legt. En dat de lentekriebels eveneens tot over de grote plas circuleren, bewijst ons het nummer Sugar Free. Een liefdesverklaring in reverbe, wat kan een meisje nu nog meer willen? En baat het niet, dan storten de jongens zich simpelweg op hun volgend nummer Murder Pon The Dancehall Pt. II. Ieder mens heeft zo zijn eigen manier om verdriet te verwerken, niet waar? Het laatste nummer Akebono maakt het album desalniettemin tot een typisch cd’tje voor de zomer. Nu afwachten of ook de rest van de wereld klaar is voor deze mash-up.
8 november 2008
Nathalie Scheltiens