Frame My Falls

Eigen beheer
Frame My Falls
De heisa rond postrock ligt al een tijdje achter ons en het genre is nogal snel uit het oog verloren. Geen wonder dus dat steeds weer een nostalgische glimlach opduikt als iemand nog eens een knappe interpretatie van deze excentrieke muziekstijl brengt. En als die iemand zoals Frame My Falls nog eens van eigen bodem is en een plaatje als ‘Organic Mechanics’ voortbrengt, reikt die glimlach tot achter de oren.


Nochtans is de groep niet zo innovatief of uitgesproken. Maar bij postrock is het essentieel om de melodieën zachtjes op de juiste plaats neer te leggen, en dat is zes nummers lang het geval op ‘Organic Mechanics’.

De leidraad van een sterk resonerende en vette vintage gitaarklank legt de ondergrond voor de kwetsbare bovenbouw, waar voorzichtig gitaarspel en allerhande lo-fi klanken hand in hand gaan. Helemaal zoals het hoort en helemaal in balans.
 
Hier en daar steekt toch nog eens een onverwachte break de kop op, om het vloeiende van de plaat te doorbreken. Dat leidt niet altijd tot de beste overgangen, al stoort het op geen enkel moment.
En wat gelukkig ook niet komt storen, is een zanger. Frame My Falls durft het aan om helemaal instrumentaal te gaan en raakt daar absoluut mee weg. Wat vocalen mogelijks konden bijbrengen, is netjes onder de muzikanten verdeeld en in de songs verwerkt.
Veel lof, maar dat verdient Frame My Falls ook. Met ‘Organic Mechanics’ weet de groep immers de juiste toon te zetten, en dat is primordiaal voor leuke postrock. Al de rest wordt dan meteen bijzaak, want als de correcte sfeer je trommelvliezen streelt, heeft de band zijn doel bereikt.

9 april 2009
Pieter Van Wezemael