Death Alley - Live At Roadburn
Bert Gysemans — 9 maart 2017
Het Nederlandse Death Alley heeft een afspraak met de rock-'n-rollgeschiedenis; getuige de 'Lemmy Lives'-concertenreeks die hen in Nederland van zaal tot zaal bracht, het nachtelijke 'Last Night On Air'-festival dat ze met Shaking Godspeed organiseerden (kijk uit voor de 2017-editie), de US-tour en de legendarische Roadburn-optredens. Van die laatste wordt er nu 'Live at Roadburn' uitgebracht.
Dat er iets speciaals aan het gebeuren was, wist iedereen die er vorig jaar in Tilburg bij was. Roadburn 2016 was de ultieme gelegenheid voor de band om te laten zien dat er meerdere versies van Death Alley bestaan. Gitaarhelden uit de vroegere versies van de band werden gecontacteerd. Gitarist Oeds Beydals haalde ex-collega bij The Devil's Blood Ron van Herpen naar het podium, terwijl bassist Dennis Duijnhouwer zijn vroegere wapenbroeder bij Mühr Jevin de Groot bij het project betrok. Het resultaat werd Death Alley6 gedoopt en de grenzen van het psychedelische en uitgesponnen muzikale spectrum werden nog verder uitgerokken.
Vier nummers in een kleine drie kwartier om duimen en vingers bij af te likken. Na een “Are you ready?”, waarop meb zelfs niet de tijd kreeg te repliceren, knalt powertrack It's On, een nummer van The Devil's Blood je om de oren. Een topper om mee te openen; en dubbel gewaagd aangezien de geest van wijlen Selim Lemouchi nog altijd rondwaart door al wat de oudleden presteren.Het instrumentale 666666 start rustig, maar nog voor halfweg nemen de drie (!) gitaristen resoluut de boel in handen om weer netjes en in alle rust te eindigen.
Als we Feeding the Lions als voorsmaakje mogen zien op de later dit jaar te verschijnen nieuwe album, staat ons heel nog wat te wachten. Het is een soort psychedelisch bluesnummer met wederom fantastisch (slide)gitaarwerk. Voor wie er na drie nummers nog mocht aan twijfelen, meldt zanger Douwe Truijens trouwens droogweg dat zij "Death Alley and these are our friends" zijn aan het einde van kant A.
Kant B van het album wordt volledig gevuld door een magistrale, net iets meer dan twintig minuten durende, versie van Supernatural Predator. Dit nummer, afkomstig van het Death Alley-debuut 'Black Magic Boogieland', is altijd al geladen geweest en komt waarschijnlijk het meest in de buurt van de muzikale erfenis van Selim Lemouchi. Zeker in deze uitvoering met drie gitaristen die het nummer naar een ongekend kookpunt brengen.
Death Alley is boven zichzelf uitgestegen op dat podium op Roadburn 2016. Mocht iemand nog twijfelen, dit is verplichte kost voor gitaarliefhebbers. Ondertussen zijn de verwachtingen voor de opvolger van het debuut uit 2015 zeer hoog gepannen. Laat ons hopen dat dit kwartet in 2017 de grenzen wat meer verruimt naar België toe, hoewel momenteel in de roes van de Roadburn-release Nederland ongetwijfeld prioriteit zal zijn.