Café Con Leche

Eigen beheer

Waar is de tijd dat muzikanten nog gewoon Wannes, Jacques of Eddy heetten? Heel erg ver kom je daar natuurlijk niet mee. En dat weten Nephtali, Pivo, Xanjah en co maar al te goed. Vast van plan de wereld te veroveren, brengen ze met hun eerste album ‘Bienvenue en Belgique’ exotische ritmes het land binnen, en dat doen ze onder een internationale naam: Café Con Leche.



“C’est le moment de prendre les valises.” We spoelen aan op de Noordzeekust en komen in een zigeunerkamp terecht. De accordeon roept flashbacks op van ‘Black Cat, White Cat’, de hilarische film van Emir Kusturica. Via telefoon- en radiogesprekken worden we vervolgens naar de vreemde wereld van Manu Chao gekatapulteerd. Le Mer du Nord vat samen waar het op dit debuutalbum om gaat: ons kleine, grijze belgenlandje kan best wel kleurrijk zijn.

Het tweede nummer, Mon Quartier, baadt wat in dezelfde sfeer, maar daarna trekken we richting Jamaica. Ook tijdens Essayons en Rude Boy lurken we aan de denkbeeldige pretsigaret en schommelt het bovenlichaam zonder dat je het beseft van voor naar achter. Het hart van de cd is ook het hart van België: Bruxelles voert je op de accordeongolven recht naar het Vossenplein in de Marollen.

Café Con Leche is in de eerste plaats een mestizoband. Deze mengelmoes aan stijlen wordt mooi geïllustreerd in het voorlaatste nummer. Al bij de eerste beluistering kan je meeneuriën en beginnen de heupen spontaan te wiegen. En dan komt de stijlbreuk: Café Con Leche was het ideale slotnummer, maar de band wou ons toch nog meenemen naar Amerika. Bij Globalización zit je dan ook even met een jetlag, zodat je er niet van kan genieten zoals het hoort.

‘Bienvenue en Belgique’ is niet wereldschokkend, maar wil de wereld wel wakker schudden. Café Con Leche vult op die manier een leemte in het Belgische muzieklandschap. Naast Think of One en The Internationals heeft nu ook de Gentse multicultigedachte een stem gevonden.

3 februari 2009
Charlotte Tournicourt