Apocryph

Rotten To The Core
Apocryph
Serial Butcher is met nog maar één cd op de conto toch al redelijk uitgegroeid in binnen– en buitenland. Dat kan maar één ding betekenen: daar spelen een paar natuurtalenten. Ook een natuurtalent wil wel eens wat anders en in plaats van een tweede album met Serial Butcher, richtte het gitaarduo Apocryph op. Geen death metal dit keer, maar viking metal.

Laten we het maar meteen zeggen, Apocryph bestormt je met dezelfde tactiek als vikinglegendes Amon Amarth. Dat wil zeggen: strijdmelodieën gedoucht in pure krachtpatserij tussen de snaren. Het gaat er dan ook onmiddellijk vrij gewelddadig aan toe en dat manifesteert zich in ons luistergedrag (enkele planken van onze boekenkast liggen op dit moment te branden in de kachel aangezien ze hun boekomhooghoudplicht na onze luisterbeurt niet meer konden vervullen). Apocryph heeft met Gijs dan ook het gitaarwonder van Serial Butcher in de rangen en die heeft ook het genre perfect in de vingers. Uit zijn arsenaal kiest hij een groot aantal kwieke solo’s die een nummer als When Reality Comes Crashing In de oorharen laten strelen.
 
Die solo’s zijn het vlijmscherpe randje aan de trefzekere strijdbijl, bediend door moordende riffgitaren en schichtende melodieën. De strijdkreten van Jo moeten de duimen leggen tegenover die van Johan van Amon Amarth, maar welke moeten dat niet? De zanger kan gerust nog een leger aansporen om blootvoets over een strijdveld waar nog braamstruiken en rozen hebben gestaan te marcheren. Daarnaast is Apocryph een stuk minder agressief dan de band waarop ze zich net iets te veel baseren. Dat compenseren ze dan weer met meer en beter solowerk.
 
De verschillende soorten gitaargeweld zitten juist in elkaar gepuzzeld, de drums kogelen menig vijand neer (wat wil je met mijnheer Gert van In Quest) en de strijdkreten zitten goed. Toch valt het te betwijfelen of deze vikings niet te weinig verrassingeffect hebben om te wedijveren met die van Amon Amarth. Niettemin een aanlokkelijke MCD.

8 november 2008
Kris Hadermann