Viv Albertine, gitariste van The Slits, slijt haar dagen tegenwoordig als auteur ('Clothes, Music, Boys' en 'To Throw Away Unopened'), maar muziek is ook nog steeds belangrijk voor haar.

Dit was belangrijke muziek voor Viv Albertine. En je hoort zeker invloeden doorklinken in haar werk met The Slits. De bijna kinderlijke rijmpjes en vocals op een grootse manier muzikaal aan de man gebracht. The Slits tourden met Don Cherry, waarbij ze afwisselend de avond afsloten.

Na de seismische drieêntwintig maanden (1959-1961) waarin het Ornette Coleman Quartet de jazzwereld op zijn kop zette, verspreidden Coleman, drummer Ed Blackwell, bassist Charlie Haden en trompettist Don Cherry zich met de wind. In de decennia die volgden, jamde Coleman met iedereen: van het London Symphony Orchestra over zijn tienjarige zoon Denardo tot de Master Musicians van Joujouka. Ed Blackwell drumde voor Eric Dolphy en Yoko Ono, terwijl Haden volksliederen uit de Spaanse Burgeroorlog combineerde met jazz. En Don Cherry begon de wereld rond te reizen op zoek naar wat hij "organische muziek" noemde.

Tegenwoordig kun je het woord "biologisch" in elke Kroger- of hoekbodega tegenkomen, maar begin jaren zeventig was het net zo vreemd als yoga, wereldmuziek en een macrobiotisch dieet: allemaal concepten die voor de rest Cherry's benadering van muziek zouden bepalen. Cherry verhuisde van Oklahoma naar het Watts-getto in Californië, toen de oliegolf het land van zijn familie verwoestte en was al op jonge leeftijd afgestemd op maatschappelijke kwalen. En hoewel zijn werk geworteld was in jazzimprovisatie, zocht Cherry naar een gelijk speelveld in dat werk dat Indiase klassieke muziek, Afrikaanse townshipjive, Indonesische gamelan, Arabische folk, elektrische Miles, vroeg minimalisme, orkestmuziek, skronky noise en meer kon verenigen. soms allemaal tegelijk.

Cherry's kinderlijke visie op inclusiviteit maakte van hem de pionier van wat spoedig bekend zou worden als "wereldmuziek". Maar in plaats van een café-soundtrack was Cherry's muziek uitgestrekt, vrij, extatisch en vroom. De meeste van zijn albums uit de jaren zeventig waren concertopnames die gewoon in het moment vastgelegd werden, maar 'Brown Rice' uit 1975 is een opwindende uitzondering.

Opgenomen in twee studio's in New York presenteren de vier composities hier de meest gerichte visie van Cherry's muze, die meer lijkt op de zorgvuldig samengestelde wandtapijten van zijn vrouw Moki Cherry dan op de verfspatten van een live optreden. Met Haden op bas, ex-Coleman-drummer Billy Higgins, vurige saxofonist Frank Lowe en Moki op tambura, met glinsteringen van zang en elektronica, is het album verschroeiend en psychedelisch, pulserend en diep hypnotiserend. Abstract, diepgeworteld en diep persoonlijk (de omslagfoto toont Cherry in Watts Towers), anticipeert 'Brown Rice' op de grenzenloze toekomst van muziek.

In de openingsminuut van 'Brown Rice' wordt Cherry's wereldomvattende visie duidelijk gemaakt. Een ode aan een tijd in Cherry's leven waarin hij alleen leefde van bruine rijst "om mezelf eraan te herinneren dat er hongerige mensen in de wereld waren" (hoewel Julian Cope suggereert dat het in plaats daarvan over heroïne zou kunnen gaan ). Het spreekt tot de twee uitersten van Cherry: de spirituele zoeker en de junkie-jazzmuzikant. Twee elektrische toetsenborden klinken samen en emuleren Chinese klassieke muziek of gamelan, terwijl Hadens wah-wah-bas zich vermengt met elektrische bongo's en een groove vormt. Zangeres Verna Gillis spint een uitnodigend en prikkelend "ooh". Terwijl het allemaal begint te sijpelen en te koken, prikken Lowes bluesachtige uitbarstingen door het tapijt en Cherry spreekt kalm de titel uit evenals andere ingrediënten zoals miiiiso, de intonatie waardoor die bulkkorrel tegelijk volkomen sensueel en enigszins sinister klinkt.

Het is meedogenloze en gloeiende muziek en weerlegt het idee dat spirituele muziek rustig moet zijn. Net zoals Coleman, Albert Ayler en John Coltrane in de jaren zestig deden, suggereert Cherry – net als Alice Coltrane – dat echt spiritueel ontwaken niet altijd voortkomt uit een staat van vrede, maar uit tumult en onrust.

The Slits - Typical Girls (1979)

Benjamin Clementine - Cornerstone (2015)

Youssou N’Dour & Neneh Cherry - 7 Seconds (1994)

Don Cherry - Brown Rice (1975)

Razzy - I Hate Hate (1974)

Patti Smith - Free Money (1975)

Leila - Underwaters (1998)