Punk, maar dan met de zotskap op. Ook dat kan in Amerika, het land van outlaws en rebellen.

Streepje punkrock van Green Day, ook nooit mis. De titel American Idiot verwijst naar de staat van de Verenigde Staten op dat moment onder het presidentschap van George W. Bush. Het spreekt over een natie die wordt gecontroleerd door de nieuwe, bevooroordeelde media (toen wisten we nog niet wat de Trumptsunami allemaal met zich meesleurde), en hoe de zanger geen deel uitmaakt van een "Redneck Agenda" die ontevreden is over hoe de dingen gaan. Het werd uitgebracht tijdens de presidentiële campagne van 2004, waar George W. Bush werd herkozen.

Green Day speelde dit tijdens de Grammy Awards van 2005, waar het album de prjis won voor Best Rock Album. Het werd ook genomineerd voor Album van het Jaar, maar verloor van het postuum uitgebrachte album van Ray Charles, “Genius Loves Company”. Het titelnummer werd genomineerd voor Record of the Year, Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocals, Best Rock Song en Best Music Video Short Form, maar nam geen van de prijzen mee naar huis.

Zanger en voorman Billie Joe Armstrong werd geïnspireerd om dit te schrijven nadat hij een nummer van Lynyrd Skynyrd op zijn autoradio hoorde spelen terwijl hij naar de studio reed. Hij zei in mei 2009 tegen het tijdschrift Q : "Het was alsof ik trots ben een redneck te zijn en ik dacht: oh mijn god, waarom zou je trots zijn op zoiets? Dit is precies waar ik tegen ben. Toen hij in de studio kwam, schreef Armstrong dit nummer uit pure woede.

Hij zei: "Ik keek naar de jongens als: vind je het erg dat ik dit zeg? En ze zeiden: nee, we zijn het met je eens. En zo ging het balletje aan het rollen. Het gaat over de verwarring over waar we nu zijn. Mijn opleiding was punkrock - wat de Dead Kennedys zeiden, wat Operation Ivy zei. Het viel Amerika aan , maar het was tegelijkertijd Amerikaans."

Op de vraag van een toehoorder van VH1 Storytellers of iemand die op George W. Bush heeft gestemd een "Amerikaanse idioot" was, antwoordde Billie Joe Armstrong: "Nee, gewoon een slecht geïnformeerde idioot." Green Day moest het album helemaal opnieuw beginnen nadat de masters van ongeveer 20 nummers uit de studio waren gestolen. "We hadden deze nummers helemaal af en we maakten ons klaar om ze te mixen", legde Billie Joe Armstrong uit aan MTV. "We liepen de studio uit en kwamen de volgende dag terug, en alle masters waren gestolen ... maar American Idiot ging over het maken van fouten en het oplossen ervan." Hopla!

Arlo Guthrie met ‘City of New Orleans’ (1972). Een beetje muzikale veelvraat zal dit prettig deuntje ook vanuit een compleet andere invalshoek herkennen als ‘'t Is weer voorbij die mooie zomer’ van Nederlands cabaretier Gerard Cox die er in 1973 een gigahit mee scoorde in de Lage Landen en de liefhebber van het Franse chanson zal het herkennen als ‘Salut les amoureux’ van Joe Dassin (ook al in 1972). Maar we verkiezen, met enige voorsprong, de versie van Arlo Guthrie (Brooklyn (New York), 10 juli 1947), de Amerikaanse folkzanger en een zoon van Woody Guthrie en danseres Marjorie Mazia. Hij trad al op 13-jarige leeftijd op, en werd, naast zijn vader, door Pete Seeger geïnspireerd. Hij groeide op met de muziek van Lead Belly, Cisco Houston, Ramblin' Jack Elliott, Sonny Terry en the Weavers. Zijn bekendste werk is Alice's Restaurant, een "talking blues" nummer dat bijna 19 minuten duurt. Guthrie wist het nummer bij liveoptredens soms te rekken tot 45 minuten. Het verhaal, gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, is een protest tegen de Vietnamoorlog. Maar hier dus over de teloorgang van de Amerikaanse spoorwegen, een song die hij zelf niet schreef ondanks het feit dat hij een productieve componist was. "City Of New Orleans" werd in 1970 gecomponeerd door de Chicago singer-songwriter Steve Goodman.
Goodman schreef de tekst op een schetsblok nadat zijn vrouw in slaap was gevallen in de Illinois Central-trein , waar ze de grootmoeder van zijn vrouw zouden bezoeken. Goodman schreef over wat hij uit de ramen van de trein zag kijken en kaartspelen in de clubwagen. Alles in het nummer gebeurde eigenlijk tijdens de rit. Nadat hij naar huis was teruggekeerd, hoorde Goodman dat de trein wegens gebrek aan passagiers zou worden ontmanteld. Hij werd aangemoedigd om dit nummer te gebruiken om de trein te redden, dus retoucheerde hij de tekst en bracht het uit op zijn eerste album in 1971. Steve Goodman bracht zijn versie als single uit in 1972, maar het was de cover van Arlo Guthrie datzelfde jaar die het nummer populair maakte en de aandacht vestigde op spoorlijnen die in Midden-Amerika aan het verdwijnen waren. Veel mensen die op het platteland woonden, vertrouwden erop om te reizen. Steve Goodman stierf op 20 september 1984 op 36-jarige leeftijd na een lange strijd tegen acute lymfatische leukemie. Datzelfde jaar coverde Willie Nelson dit nummer en maakte er het titelnummer van zijn album van. Nelsons versie was een nummer 1 countryhit en won de Grammy Award voor Best Country Song, een categorie voor songwriting en dus een eer die postuum aan Goodman werd toegekend.
Nelson was een van de vele spraakmakende fans van Goodman, die tijdens zijn leven 11 albums uitbracht. Goodman werd in 1969 gediagnosticeerd met leukemie en onderging chemotherapie en zijn kanker bleef 13 jaar in remissie dankzij een onaangenaam regime van medicijnen en behandeling. Toen zijn kanker terugkeerde, bleef Goodman optreden en bleef hij opgewekt. Dit lied, geschreven nadat hij de diagnose had gekregen, is een goed voorbeeld van zijn positieve instelling, die blijk geeft van opmerkzaamheid en vitaliteit van iemand die de tijd die hem nog rest op prijs stelt. De juichende refreinregel: "Goedemorgen Amerika, hoe gaat het?" werd een culturele toetssteen in de Verenigde Staten. Toen ABC in 1975 een nieuwe ochtendshow lanceerde, noemden ze die: “Good Morning America”. Mooie song… Arlo Guthrie is trouwens nog steeds actief maar tourt gezien de intensiteit en zijn leeftijd enkel nog op rij-afstand van zijn woonplaats in Massachusetts zodat hij tussen shows steeds naar huis kan rijden.

https://www.youtube.com/watch?v=TvMS_ykiLiQ

John Cougar Mellencamp - R.O.C.K in the USA (1985)

Arlo Guthrie - City Of New Orleans (1972)

Greenday - American Idiot (2004)

Bruce Springsteen - Born In The USA (1984)

Woody Guthrie - This Land Is Your Land (1944)

Public Enemy - Fight The Power (1989)

Simon & Garfunkel - America (1968)