Tien jaar The Last Shadow Puppets 'The Age Of The Understatement'

RE:introducing
Tien jaar The Last Shadow Puppets 'The Age Of The Understatement'

Precies tien jaar geleden begon Alex Turner aan een nieuw avontuur samen met Miles Kane. Inmiddels is daar zelfs een vervolg op gekomen. Maar alle aandacht gaat nu weer helemaal uit naar dat andere project van Turner. Tot zolang kan je hieronder onze recensie van die eersteling van The Last Shadow Puppets er nog even op nalezen.

 

Whatever you do, don't believe the hype”, is een deugdelijk levensmotto. Hypes zijn dat zo vaak om de foute redenen. Nieuwste voorbeeld van een gehypet product: The Last Shadow Puppets. Dit zijproject van meneer Arctic Monkeys, Alex Turner, zou De Nieuwe Plaat van het jaar zijn. Nog voor er een noot van gespeeld wordt, krijgt een mens er zenuwen van. Alleen al om lastig te doen, is het leuk om kritisch naar 'The Age Of The Understatement' te luisteren.

 

Het moet gezegd: de single en tevens openingsnummer The Age Of The Understatement belooft vanaf de eerste maat veel goeds. De achtergrond zit boordevol strijkers en trompetten, gevolgd door een melodieus refrein en zelfs een mannenkoor. Maar nergens een overdaad, elke noot zit op haar plaats. De song galoppeert verder dankzij de opzwepende ritmesectie, het geluid wordt steeds grootser. Dit geheel stevent af op een climax maar eindigt eigenlijk met een uitnodiging naar de volgende nummers. De luisteraar blijft behoorlijk door elkaar gerammeld achter. Wauw. Wat is dit?

 

Het is bijna onvermijdelijk om de vergelijking te maken met het betere werk uit de sixties. Het sfeertje op de plaat baadt in het daglicht van een gouden tijdperk. Dat ligt zowat aan alles: de stemmen, de arrangementen, de ritmes, de strijkers, ... Het klinkt geweldig. Voor een keer lijkt een dus hype volkomen terecht. De lange intro's op 'The Age Of The Understatement' worden namelijk steevast gevolgd door pareltjes. Draai dat volume open en dagdroom weg. Luister bijvoorbeeld naar Calm Like You. Of het Spaanse ritme van Separate And Ever Deadly. Groots, met erg volwassen teksten.

 

Een song als The Meeting Place is trouwens een gevaar voor de maatschappij; het heeft een absoluut verslavend karakter. We zijn verkikkerd op dat lieflijke begin, dat mooie contrast met de stem die erop volgt. En op die strijkers die de song dragen, als een bootje dat op het water drijft. Het lijkt zo simpel, een aardig melodietje. Een song als deze verraadt groot vakmanschap. Deze tweeëntwintigjarige knapen barsten van het talent. Op Youtube circuleren intussen al de nodige filmpjes, met een bijzonder leuke akoestische versie van dit nummer als hapje.

 

Maar goed dat The Last Shadow Puppets het lijken te menen. Zo ogen de website en bijhorende merchandise erg professioneel. Het zou namelijk onwaarschijnlijk jammer zijn om dit als nevenprojectje af te doen. Ook goed dat er onderscheid is: de puppets zijn de monkeys niet, al hoor je natuurlijk wel de herkenbare stem van Turner, die zijn eigen stempel op het album drukt. Maar dat stoort nergens.

 

Het is bijna op het genânte af dat we deze loftrompet afronden. Er zijn gewoon erg weinig negatieve dingen te melden over 'The Age Of The Understatement'. The Last Shadow Puppets zijn niet meer uit ons hoofd weg te slaan. Hype of geen hype, dit is gewoon steengoed. Een ongeloolijke aanrader.

 

De originele recensie vind je hier.


22 april 2018
Veerle Vermeulen