#REIntroducing - Aes Dana - 'Perimeters' (remastered 2026)

Neem je vergrootglas er even bij. Of nee, je microscopisch lenzenpakket als je wil. Want nadat de Franse future ambient en downtempo componist/producer/platenbons AES Dana vorig jaar zijn “doorbraakalbum" ‘Leylines’ van een moderner jasje voorzag, is het nu tijd voor opvolger ‘Perimeters’ uit 2011. En we hebben even getwijfeld om daarop in te pikken, want het origineel is al een minutieus gelaagd geheel van verfijnde digi-geluiden, vervormde livedrums, neoklassieke invloeden en veldopnamen, samengesmolten in bijna trancematige downtempo ambientmuziek. Dus vragen we ons een beetje af wat de feitelijke meerwaarde is van nóg meer auditieve finesse, als je al aan de top zit. Waarom dan wel? Omdat dit zo’n fantastische, tijdloze muziek is die gerust opnieuw in de picture mag, al is het maar omdat nu ook vinyl-o-fielen op hun wenken bediend worden.

De Franse componist verwoordt de geluidstrip van tien zacht in elkaar vloeiende tracks - vrij vertaald - als volgt: “een verhaal waarin beleving en verbeelding met elkaar in interactie gaan, vaak tot achter de grenzen van het microscopische leven.” Dat is verdorie een serieuze boterham. Maar wel eentje waar we met plezier in happen en waarvan we de smaak wel wat kunnen beamen. Want op één of andere wonderbaarlijke manier weet AES Dana keer op keer in zijn gesofisticeerde elektronische rijk te werken rond sterke emoties, en slaagt hij erin om de luisteraar melancholisch te laten wegmijmeren, in zijn desolate schelp terug te laten kruipen, loom en weemoedig met de voeten over de grond te laten slepen, met de mond open te zetten vol verwondering of met het hoofd in een ver verheven kosmos te zitten. Afwisselend, wel te verstaan. U begrijpt dus de “beleving” waar de man over spreekt.

Te beginnen met een fragiel stuk dat is opgebouwd rond het vioolspel van de Berlijnse experimentele producer Christoph Berg ofte Field Rotation, waarrond een mysterieuze waas hangt en downtempo breakbeatritmen tot neerdwarrelende druppels uitgevaagd werden. Uitglijdende geluiden, halo’s, een 3D-sound die tot in de toppen van je tenen zindert maken van een eenvoudige compositie met neoklassieke melancholie plots een glitterbol vol reflecties en verwondering. In het merendeel van de nummers houdt AES Dana echter een sterke melodielijn of opzichtige ritmen achterwege, wat zijn muziek net des te sterker maakt.

Zo krijg je in Snöflinga lange tijd hijgende geluiden en schuifelende klanken onder je neus tot plots hakkende breakbeats het geheel van wezenloze galm en echogeluiden doorsnijden, en houdt Antimatter het minuten lang vol met wat opwellende tonen, onderhuids geknisper en diep bonkende onrust – tot een soort van orkcreatuur in je nek lijkt te hijgen. Titels als deze Antimatter, In Between of Heaven hoeven er dan ook niet om te liegen: het is net de muziek naast de muziek waar deze artiest zich op toespitst.

Licht en donker, sterk en fragiel, met diep bonkende oerritmen of hoog zwevende lichtbogen. Met warme baslijnen, hypnotiserend herhalende pulsen en gemoedelijk glijdende of echoënde klankgolven. Of met opnamen van het bijzondere theater-muziekspektakel Les Dominicains de Haute-Alsace, die in vier tracks verscholen zitten en waar je geen snipper van zal herkennen. Feit is dat deze plaat uitblinkt in suggestie en wazigheid en tegelijkertijd ook soms erg fel en opzichtig naar de voorgrond treedt. Zoals een titeltrack die plots op een stuk pure, hoofdtollende techno overschakelt alvorens opnieuw in zijn mysterieuze nevels te verdwijnen.