#REIntroducing - Etienne de Crécy - 'Warm Up Remixes'

Franse house-goeroe uit de jaren negentig, Super Discounter, mister “Sensimilia Marihuana” en vaandeldrager van de zogenaamde "French Touch movement". Al drie decennia lang is Étienne de Crécy een pionier in het vlottere elektronische genre. Hoewel dat “vlot” misschien een beetje verbreed werd toen de producer vorig jaar ‘Warm Up’ uitbracht, een plaat waarin de focus van de dansvloer naar de huiskamer verschoof.

Omdat de nooit stilzittende clubartiest de nieuwe nummers toch meenam in de sets, zijn die meer en meer opgeschoven richting dance. Meer en meer kreeg de nieuwe muziek een nieuw smoeltje, zodat op een organische manier en dankzij het enthousiasme van het publiek een boel ‘Warm Up Remixes’ ontstonden. En dat werk deed de Etienne de Crécy niet zelf, maar met behulp van handenvol bevriende danceproducers. Of wat dacht u dan?

Namedropping? Remixers Felix Da Housecat, Bob Sinclar, Maceo Plex of Luciano zijn natuurlijk niet van de minsten. Laten we beginnen met Bob Sinclar, mister “Love Generation”, landgenoot en kameraad die als geen ander weet hoe je een vette hit scoort met een mooie opbouw, stevig pompende groove, een verheven melodietje en een soulvolle stem en die dus met opener Brass Band meteen de lat heel hoog legt in clubland. Ter vergelijking nemen we er hetzelfde nummer bij dat door Tony Romera in een droge, ietwat rechtlijnige techstepremix met hoppende pulsen wordt omgetoverd en laag per laag wordt opgebouwd. Of dat door “bad girl” Urumi tot een wat zenuwachtige, uptempo technotrance-versie met gabberbeats wordt vermalen en waar Maceo Plex zeven minuten lang boven in je hersenpan zindert en tegelijkertijd je benen aanvuurt met ratelende trommeltjes.

Tweede stop: het al even groovy World Away, waar de stemsample “Party in mind”, de rode draad vormt en dat ook viermaal wordt verwerkt. We geven met overtuiging de hoofdprijs aan de Zwitser Luciano, die een erg soulvolle, meerstemmige a capella-versie voorziet met zachte percussie en lieflijke strijkers. Of een mindblowing, compleet stijlbrekende akoestische track die zowat heel het elektronische naar de achtergrond wegcijfert. Het contrast met de snel pompende techtranceversie van Nala met overstuurde tunes en plastieken viooltjes kon niet groter zijn. We zijn iets minder fan van de droge “less is more” van Felix da Housecat of de verknipte, vervelend hikkende vocals-tones van Marie Davidson.

En daarmee zijn we twee derde van de twaalf tracks ver. Doe er nog een luidruchtige, industrial (!) technomix van Ignotion bij en een heerlijk roboteske spacehousemix van Karma en dan zijn we grotendeels rond. De overige, in onze oren nogal drukke, oppervlakkige of geforceerde edits skippen we graag.

Feit is wel dat we niet zo’n superfan zijn van remixplaten (maar wel van de remixen an sich), omwille van de grote diversiteit en kwaliteitsverschillen. Dat is hier niet helemaal anders. Wat niet wegneemt dat er een paar serieuze knallers tussen deze ‘Warm Up Remixes’ zitten.