Pick A Beat 2014 #2

In de tweede editie van Pick a Beat dit jaar, stellen we vandaag vijf acts aan het daMusic-publiek voor die een extra duwtje in de rug kunnen gebruiken. De vijf piepjonge acts zijn vandaag Fog Lake, Francis Lung, Gem Club, No Valley en Yumi Zouma.

Fog Lake: It Was Never Enough

Het startschot geven we met It Was Never Enough van Aaron Powell alias Fog Lake, een Amerikaan die sombere songs maakt met invloeden als Sparklehorse en Elliott Smith. Die twee namen horen we meteen terug op de derde langspeler van Fog Lake, die vorige week uitkwam op het schitterend label Orchid Tapes. It Was Never Enough wordt gekenmerkt door zachte gitaren, zoete tot uiterst melancholische blazers, en dit alles met de frêle stem van Powell erbovenop. Wie meer wil, kan hier ‘Virgo Indigo’, het derde album van Fog Lake, downloaden. De prijs, die bepaalt u zelf.

Francis Lung: A Selfish Man

Op 24 november 2012 gebeurde er iets triest: amper één jaar na de briljante debuutplaat ‘Go Tell Fire To The Mountain’ ging het Britse WU LYF uit elkaar. De frontman, Ellery James Roberts, besliste om solo verder te gaan, terwijl de drie andere leden samen nieuwe muziek maakten onder de naam Los Porcos. Ex-bassist Tom McClung ging daarnaast ook nog solo onder het alter ego Francis Lung. Onder die naam bracht hij in januari een eerste 7” uit, ‘A Selfish Man / Tsunami Blues (Cause of Me)’. De a-side van de 7” klinkt verbluffend – McClung zingt over de spanningen in de band, maar hoewel de woorden opvallend zijn is het vooral de muziek die boekdelen spreekt. Glasheldere tokkels op gitaar, aanstekelijke en ingenieuze pianogeluiden in de achtergrond, met telkens een steady bas- en drumlijn. Ondanks de lengte, 6’27”, verveelt McClung ons nooit en is A Selfish Man nooit repetitief in de slechte zin.  

Gem Club: Braid

Het Amerikaans trio Gem Club maakt intieme duystermuziek met twee piano’s en een cello.  Eind januari verscheen het tweede album van de groep, getiteld ‘In Roses’, met Braid als absoluut hoogtepunt. De diepe, warme piano wordt op het nummer vergezeld door de frêle stem van Christopher Barnes, met een simpelweg prachtig-klinkende cello in de achtergrond, en enkele toms als percussie, die perfect hun werk doen. Dat alles zorgt voor een meeslepend geheel dat bedolven is in melancholie. Veel mooiere muziek zult u op deze zonnige zondag niet horen.

No Valley: Carcass

Carcass is een van de liefdesliedjes van Wayne Memmer aka No Valley die op zijn debuutplaat ‘Over Time Scattered’ staat. Carcass is een van de rustigere nummers op de plaat, met Memmer op een akoestische gitaar, zoals zijn idolen Sparklehorse of Neil Young, en een reverbgitaar in de achtergrond. Het geheel klinkt erg uitgebalanceerd, elk instrument krijgt zijn zegje op het juiste moment en Memmer heeft door zinnen als “And can we still be friends / cause I want to be friends” in combinatie met zijn glansrijke stem niet veel meer nodig om ons te overtuigen.

Yumi Zouma: The Brae

Dat Lorde uit Nieuw-Zeeland komt, weten we allemaal. Maar er is nog moois uit het eiland onze richting uitgekomen: de betoverende indiepop van Yumi Zouma. De song start met een avontuurlijk gitaarlijntje waardoor de toon meteen gezet is. Zodra het plaatje compleet is, horen we een prachtig samenspel tussen drums, gitaar en keys, opgevuld met dromerige vocalen. Alle onderdelen van het nummer worden zodanig aan elkaar gebreid dat we het nummer na een stuk of tien luisterbeurten nog verre van beu zijn. De debuut-ep, waarop The Brae samen met drie andere nummers pronkt, verscheen eerder deze maand op het experimentele poplabel Cascine.