#NieuweSingle - Johnny Blue Skies & The Dark Clouds - Situation
Johnny Blue Skies wil met het nieuwe album de jeugd terug aan het rampetampen zetten!
Zelden heb ik nog de drang een full album te bespreken, terwijl ik nog steeds naar hele lp's luister en niet naar een samengestelde playlist. Ik heb dan ook lang getwijfeld of ik Mutinity After Midnight van Sturgill Simpson... oeps, sorry, van Johnny Blue Skies & The Dark Clouds natuurlijk zou aanpakken. Then again, één song eruit pikken en die als aanleiding zien om het pakketje aan te prijzen lijkt me nog steeds voldoende. Fans hebben niet meer nodig en newbs krijgen zo een laagdrempelige instap. Voor mezelf bespaar ik de tijd die ik terug kan investeren in nog meer nieuwe muziek.
TAFKA Sturgill Simpson bracht in 2024 met Passage Du Desir een eerste album uit onder de nieuwe artiestennaam. De songs zijn allemaal erg laid back, krijgen de stempel "rock" mee van de streamingdiensten, maar het is eigenlijk country en daar heeft de stem van de man natuurlijk veel mee te maken. Alles best netjes in lijn met het eerdere werk, dat natuurlijk diverse kanten binnen het genre uitging: van traditionele (outlaw) country over bluegrass tot van blazers doorspekte countrysoul met psychedelische accenten. Met de nieuwe single treedt hij dan toch voor het eerst - de soundtrack voor Sound & Fury even buiten beschouwing gelaten - buiten de grenzen van het genre. Bomvol groove en swagger situeert Situation zich binnen de sferen van soul en funk, zelfs disco uit de jaren zeventig. Country blijft wel de fundering.
De hamvraag luidt: wat als we ons richting een betere wereld kunnen neuken? Het openingsnummer luidt dan ook Make America Fuk Again. Jawel, Simpson schuwt politieke stellingname niet. Hij behoort dan ook tot een generatie "vrijdenkers" binnen de country, iemand die staat voor sociale rechtvaardigheid, bescherming van het milieu, gelijkheid en empathie. Op het randje van anarchist af zelfs. Want neem nu Gen Z, de generatie die liever vroeg onder de wol kruipt om te slapen (!!) dan een potje te rommelen. Cijfers tonen aan dat het vreselijk gesteld is met de seksuele activiteit van onze jongeren en dat zou te maken hebben met de vergiftigde politiek van vandaag. Simpson wijdt er een volledig album aan. Hilarisch wordt het wanneer je de namen van zijn muzikanten leest, allemaal netjes jarenzeventigporno: Little Joe (gitaar, slidegitaar en pedalsteel), Black Daddy (basgitaar), Easy Luvin (drums) en Raw B (keys en sax). Cool as fuk!
Ter info: Sturgill Simpson en Johnny Blue Skies zijn één, net zoals Garth Brooks en Chris Gaines één zijn. Na het afronden van een reeks geplande country-albums wilde de man eigenlijk gewoon zijn naam terug voor zichzelf in plaats van dat het een merk zou blijven. Ook zou het volgende album meer rock-'n-roll zijn (nu ja). Geïnspireerd door Eric Clapton, die zich achter het synoniem Derek & The Dominos verschuilde, rakelde Simpson een bijnaam op, hem gegeven door een barman in Kentucky; toen hij een twintiger was. Zelf heeft hij geen enkel idee waarom de man hem zo noemde, maar het klonk goed. Doorheen zijn albums dook die naam trouwens als een soort cameo op.
Nog een gouden tip. Wanneer de man terug onze contreien opzoekt, koop dan razendsnel een ticket en ga dat zien. Ik beloof jullie een meer dan fantastische muzikale trip.