#Lalalasongs - The Who - A Quick One (While He’s Away) (1968)
![#Lalalasongs - The Who - A Quick One (While He’s Away) (1968)](https://mise.damusic.be/multiped/big/thewhoaquickone.jpg)
Vreemd thema op het eerste gezicht, maar gaandeweg zal blijken dat het soms poepsimpel kan zijn.
The Who had nog tien minuten om de lp op te vullen. Kit Lambert, manager van The Who, stelde Pete Townshend voor om "iets lineairs te schrijven, misschien een nummer van 10 minuten." Townshend reageerde door te zeggen dat rocknummers volgens de traditie twee minuten en vijftig seconden duren. Lambert antwoordde dat hij een verhaal van tien minuten moest schrijven, bestaande uit nummers van twee minuten vijftig.
Het nummer was een "mini-opera", die de weg vrijmaakte voor de andere mini-opera 'Rael' en uiteindelijk de volledige rockopera's 'Tommy' en 'Quadrophenia'. De plot van het verhaal is vreemd en ongemakkelijk. Een meisje is verdrietig dat haar vriend weg is. Haar vrienden stellen voor dat ze een andere minnaar neemt, Ivor The Engine Driver. Wanneer het vriendje terugkeert, bekent ze haar ontrouw en wordt ze vergeven.
Er wordt gesuggereerd dat Ivor slechte bedoelingen heeft en zichzelf aan het meisje opdringt, wat de bedoeling van Pete Townshend leek te zijn. Later gaf hij toe jarenlang therapie te hebben gevolgd nadat hij als kind was misbruikt.
The Who voerde dit uit op het Rolling Stones 'Rock And Roll Circus', dat een tv-special zou worden. Het werd nooit op televisie uitgezonden, maar werd in 1996 op vhs en in 2004 op dvd uitgebracht. Volgens de legende werd Rock And Roll Circus niet uitgezonden omdat The Rolling Stones het gevoel hadden dat ze door The Who werden overtroffen. Jethro Tull, Taj Mahal, Marianne Faithful, John Lennon, Eric Clapton en Mitch Mitchell verschenen allemaal op Rock And Roll Circus. De song werd opgenomen op 'The Kids Are Alright', een film uit 1979 over The Who.
Een live versie van dit nummer staat op 'Live At Leeds' en op de soundtrack van 'The Kids Are Alright'. The Who wilde cello's inzetten, maar Kit Lambert zei dat ze het niet konden betalen. Dus zongen ze: "Cello, cello, cello, cello", waar de band dacht dat die thuis hoorden.