Hannah Wicklund - Marionettes

Een strijdvaardige oproep aan alle (goede) mannen.

Ik leerde Hannah Wicklund – toen nog met haar Stepping Stones – een heel klein beetje kennen in november 2017. De piepjonge, uiterst enthousiaste muzikante deed in Bredene (BE) voor een véél te oud publiek de gehoorapparaten suizen met haar stevig, zij het gevoelvol gitaarwerk en best sterke zang. Zo overtuigd was ik van haar talent dat ik diezelfde maand nog drie concerten (Helmond, Orléans en Barcelona), voor respectievelijk vijf, vijftig en vijftien fans, meepikte. Ik zag het enthousiasme (achter de schermen) stilaan achteruit gaan, geen idee wat de reden kon zijn. Lag het aan de povere opkomst, het moordende schema, de omkadering, niet ingeloste verwachtingen… een combinatie van deze?

Twee jaar later, tijdens een UK tour met een uitstapje naar o.m. Sluis, leek de moraal op een dieptepunt. Het voelde ook voor mij niet (meer) goed en dus haakte ik grotendeels af, al bleef ik toch de muziek wat volgen. De uiterst getalenteerde gitariste had nl., na drie eerdere releases in eigen beheer ('Handle Me', 'Looking Glass' en 'The Steppin Stones') een eerste coherent en goed geproduceerd album uit: 'Hannah Wicklund & The Steppin Stones' (2018) werd onder handen genomen door ene Sadler Vaden, die alles terug bracht tot de essentie en de extraatjes – ideaal voor jams tijdens concerten – eraf sneed. Het potentieel, met vooral nog groei wat zang en songwriting betrof, spatte eraf. Nu moest het komen.

En toen werd het weer stil. Blijkbaar opnieuw héél erg slechte ervaringen vernamen we toen 'The Prize' in 2024 het daglicht zag. Van meisje naar jonge vrouw, zo evolueerde Wicklund die toch terug de liefde in haar leven toe liet. De man die haar ook muzikaal ondersteunde was ene Sam Kiszka, van het voor mij gruwelijk plagiërende Greta Van Fleet. Wicklund trad ook toe tot United Talent Agency en dropte het aanhangsel uit haar naam (wat ik haar reeds in 2017 had aangeraden te doen). Het album had een aantal knappe nummers, Hannah liet ook regelmatig het schreeuwen achterwege en liet nu en dan een wat dieper en meer soulvol geluid in haar stem horen. Dat triggerde me wel, ook al kon het geheel me niet overtuigen. En zo raakte ik haar opnieuw kwijt. 'The Living Vault' (2026) bevatte herwerkingen van enkele nummers uit haar eerste drie albums, sommige best goed gedaan, andere leken een gemiste kans.

En toen werd het nogmaals – verrassend toch – muisstil. Bleek dat het telkens lelijk mis liep tussen Hannah en de mannen/ bedrijven in haar leven en haar carrière. Je zou voor minder de handdoek in de ring gooien, temeer de nu 29-jarige er reeds twintig jaar muziek, véél optredens incluis, heeft opzitten. Keihard slaat de jongedame nu terug: genoeg heeft ze ervan en dat mogen we geweten hebben. Met haar eigen label Strawberry Moon (enkele jaren terug opgericht), een eigen digitaal én fysiek tijdschrift Strawberry Moon Tribune én een nieuw album dat eraan komt. Hannah schaart nu vooral vrouwen om zich heen wat het artistieke luik betreft en neemt geen blad meer voor de mond. Het moet nu maar eens gedaan zijn met het onderdrukken, kleineren, (seksueel) lastig vallen van vrouwen. Waar zijn die mannen die opstaan en zich ook keren tegen al die mistoestanden waar we ook vandaag nog dagelijks getuige van moeten zijn? Het is geen strijd tegen mannen op zich, wel een oproep om samen het gevecht aan te gaan.

Maar wat nu met die nieuwe muziek? Wel, even to the point, 'War on Women; Calling All Good Men' bevat mogelijks het sterkste wat la Wicklund ooit bij elkaar heeft geschreven! Er is nooit twijfel geweest over haar guitar skills, die je gerust naast deze van o.a. Neil Young mag plaatsen (dezelfde vibe, datzelfde gevoel). Vocaal hoor ik haar nog steeds het liefst wanneer ze haar soulvolle kant laat horen, zoals deels ook op deze nieuwe single. Het meest is ze er qua songwriter op vooruit gegaan i.m.h.o. Zowel dit Marionettes als het eerder uitgebrachte Red Gorilla en Evil is a Corporation zitten goed in elkaar, met uiterst knap gitaarwerk en veel variatie. Elke volle maan krijgen we een nieuw nummer via streamingplatformen. Het volledige album is wel reeds sinds 28 augustus 2026 beschikbaar op vinyl, CD en als digitale download. Wie er iets voor over heeft, die krijgt héél wat in return. Hebben de drie uitgebrachte singles je (nog) niet overtuigd, luister dan naar trailers van elk van de 13 songs.