#DeProgprof (aflevering 17)

Het begint de vakbladen voor klassieke muziek ook op te vallen. We bedoelen dan de markante trend op YouTube van filmpjes waarin klassiek geschoolde componisten en muzikanten de bewondering voor progressieve rock niet onder stoelen of banken steken.

Het toonaangevende BBC Music Magazine publiceerde vorig jaar een artikel waarin een directe lijn werd getrokken van de seventies met groepen als Yes en Genesis naar hedendaagse acts als Big Big Train. Dat die laatste band miljoenen platen zou verkocht hebben, als ze maar in de jaren zeventig actief waren geweest, ontgaat ook de ‘serieuze’ critici niet.

Het Nederlandse glossy vakblad Luister beperkte zich onder de titel ‘Bartók en rock’ tot het retrospectieve aspect. Er is een verband tussen twintigste-eeuwse componisten en de progrock van de jaren zeventig. Als voorbeeld wordt de evolutie van King Crimson – die deskundig wordt geduid – uitgediept en gekoppeld aan Robert Fripps enthousiasme over de strijkkwartetten van de Hongaar Béla Bartók.

Luister-redacteur Emile Stoffels schetst de ontwikkeling van King Crimson van het oertijdperk (‘In the Court Of The Crimson King’ verscheen in 1969) via ‘Larks’ Tongues In Aspic’ (1973) met de gamelan-achtige en naar Debussy verwijzende aanpak tot ‘Discipline’ (1981) met de invloeden van minimal music-icoon Steve Reich. Over de verdere evolutie van Koning Karmozijn wordt met geen woord gerept.

Na decennia van minachting en onbegrip van het genre, kan uw redacteur een glimlach niet onderdrukken wanneer hij bij Stoffels leest dat de progrock “blijkbaar een fascinerend cultureel en muzikaal erfgoed” is. Jammer dat het artikel met geen woord rept over de hedendaagse progressieve scene.

Maar goed, de ‘ernstige’ muziekwereld is in beweging en de zaken evolueren gunstig. Pop en rock mogen nu trouwens wel aan onze kunstacademies en conservatoria. Iemand als Steven Wilson duwt progrock opnieuw naar het centrum van de belangstelling en dat is artistiek en commercieel een goede zaak.

En kijk, ook de mainstream rockpers beweegt mee: de bladen Louder en Classic Rock Magazine en de Franse tak van Rolling Stone proclameerden Wilsons ‘The Overview’ als beste rockplaat van 2025. De Nederlandse OOR noemde Steven Wilson niets minder dan een legende.