Bianca Steck - Common Grounds

Er kwamen het voorbije weekend tal van singles uit, maar de mooiste van allemaal kwam toch uit de stal van Unday.

Het was Bianca Steck die ons het meest charmeerde met haar nieuwe single Common Grounds, een song die ons wat deed denken aan S.G. Goodman: diezelfde smeulende spanning, een vleugje Americana en een ietwat kale, maar oh zo effectieve muzikale aankleding.

Vorig jaar stelde Bianca Steck zich voor met ‘The Joy of Coincidences’, een debuut met twaalf toevallige snapshots die ze kneedde tot het frame van songs en ons deelgenoot maakte van haar bijzondere wereld. . Het jaar daarop bracht ze een groot deel van de tijd door met het ten gehore brengen van die nummers in heel Europa. Vandaag begint een nieuw hoofdstuk met Common Grounds.

Daarvoor werkte Steck samen met de Amerikaanse, met een Grammy bekroonde producer John Davis en liet ze het geluid wat rauwer worden. De gitaren krijgen meer vrijheid om uit te waaieren en de ritmesectie klinkt krachtiger, terwijl die onmiskenbaar zachte stem – inclusief dat subtiele kartelrandje – onverminderd centraal blijft staan.

Common Grounds gaat over iets dat steeds lastiger wordt en daarom juist het vasthouden waard is: twee mensen die elkaar proberen te begrijpen, ook als ze niet hetzelfde over de dingen denken. Het gaat over praten, luisteren, een gemeenschappelijke taal vinden en elkaar ergens in het midden ontmoeten. Een nummer dat enkel kan uitkomen onder een blauwe maan.