Zornik - Satisfaction Kills Desire

‘Satisfaction Kills Desire’ is ondertussen het zesde studioalbum van de tien jaar oude Belgische rockformatie. Het aantal keer dat de band in de afrekening stond is al lang niet meer op één hand te tellen. En ook op deze nieuwe schijf staan met The Enemy en Walk songs die makkelijk de toppositie in Stubru’s afrekening bekleden. Wij vragen ons ondertussen in stilte af wie na al die jaren nog steeds wekelijks zijn nek wil uitsteken voor Koen Buyse.

‘Satisfaction Kills Desire’ klinkt immers zoals Zornik klonk tien jaar geleden. Het lijkt alsof de band een decennium in een kelder heeft geleefd en geen nieuwe invloeden meer heeft opgezogen. Something In The Way klinkt zo vlak en emotieloos dat enkel de titel en de herinnering aan de prachtsong van Cobain soelaas bieden tijdens deze vijf barre minuten. Opener I Want It All met zijn Ohohoh-refreintje, en de slappe riffs in Pin Me Down zijn duidelijk blijven steken in een ninetiesgeluid dat vandaag op geen enkel moment nog actueel is. 

Tijdens Final Curtain en afsluiter Wild Eyes gaat Zornik dan weer de emotionele toer op met respectievelijk een pianoballad en een vreemd uitgerokken song die erg kalm inzet, uitfade om dan af te sluiten met wat overbodige rockriffs. Wat precies de bedoeling is van de postrockuitbarsting in It All Comes Back is ons evenmin duidelijk. Koen Buyse zal wellicht Mogwai ontdekt hebben en dat stemt ons hoopvol.

Over deze plaat kan je makkelijk zeggen dat hij op en top Zornik is en dat hij daarom goed is, maar iemand moet het durven zeggen: dit soort muziek is versleten. Vol verbazing stellen we dan ook vast dat Zornik nog steeds bovenaan de Afrekening prijkt. Ach, wij zullen wel weer ongelijk hebben.