Yes - Union Live
Gonzo Multimedia
Christoph Lintermans — 1 juni 2011
In afwachting van het nieuwe album ‘Fly From Here’ kan de Yes-fan twintig jaar in het verleden duiken. Zolang hebben we moeten wachten voor de officiële live-registratie van de Union tour in 1991, een Japanse videorelease en een Laser Disc niet meegerekend. Gonzo Multimedia heeft er meteen een echt hebbeding van gemaakt, want ‘Union Live’ komt in een mooie box met twee cd’s en twee dvd’s.
Even ter herinnering: in 1989 besloten Jon Anderson, Bill Bruford, Rick Wakeman en Steve Howe een plaat te maken in de lijn van hun epische werk uit de seventies. Aangezien de ‘90125’ band (met Chris Squire, Trevor Rabin, Tony Kaye en Alan White) het patent had op de bandnaam, verscheen dat project onder de vlag ‘Anderson, Bruford, Wakeman and Howe’.
Onder druk van Arista Records, dat de naam ‘Yes’ terug op de kaart wilde zetten, kwamen Anderson en Squire vervolgens met het idee om de acht personaliteiten samen te brengen voor wat het ultieme Yes-album moest worden. Het draaide uit op een artistiek fiasco: op ‘Union’ staan veel songs maar weinige halen enig niveau. Producer Eddy Offord zei ooit: “Producing Yes is like producing five producers.” Met vijf door dezelfde deur lukte nog, maar met acht?
Niet toevallig bleek Rick Wakeman de meest uitgesproken mening te hebben over ‘Union’. Hij doopte de plaat ‘Onion’, “because it made me cry.” Gelukkig is ‘Union Live’ (geregistreerd in Mountain View, CA) van een heel andere orde. Natuurlijk, alle acht ego’s willen hun moment suprême. Wakeman brengt zijn vingervlugge interpretatie van koning Hendriks vrouwen. Whitefish is het duet tussen Squire en White gebaseerd op The Fish (Schindleria Praematurus). Howe brengt als vanouds The Clap en Mood For A Day.
Maar de grootste indruk maken toch Rabins wervelende demonstraties van gitaarvernuft. Toegegeven, welke fan heeft geen twijfels gehad over zijn benadering van Yes-muziek. De spreekwoordelijke olifant in de porseleinwinkel. Maar ‘Union Live’ lijkt aan te geven dat hij zich live goed wist in te passen in het universum van Anderson c.s.
Weinig bands kunnen een concert zo zinderend laten beginnen als Yes. De intro uit Stravinsky’s Firebird, het doet je toch elke keer wat. Onnodig te zeggen dat het materiaal uit de seventies het meest beklijft. Yours Is No Disgrace en Heart Of The Sunrise zijn tijdloze klassiekers en gewoon wonderlijke muziek. In Awaken stijgt de band zelfs naar magische hoogten. De lichtshow en de bijdragen van Bruford en Rabin maken er een emotionele ervaring van.
De jaren tachtig blijven beperkt tot de verplichte nummers Owner Of A Lonely Heart en Rhythm Of Love. Het dan fonkelnieuwe ‘Union’ krijgt zelfs maar één notering met Saving My Heart For You. Voor wie dit povertjes vindt, biedt een tweede dvd (een bootleg van de concerten in Denver en Pensacola) soelaas, want door de wijzigende setlist vind je hier ook Changes, Hold On, Shock To The System, Lift Me Up, And You And I, Long Distance Around, Starship Trooper en Soon. Vooral Denver biedt een interessante visie; overigens zijn dit optredens op het fameuze ronde podium.
Voor Yes-fans is deze box een aanwinst. Het Californische concert staat integraal op de twee cd's. Dvd 1 heeft de originele film rechtstreeks van de mastertapes. Men is erin geslaagd een evenwicht te vinden tussen de acht performers. Een boekje is bijgevoegd met foto’s en teksten van twintig jaar geleden, dus verwacht geen kritische terugblik. Het essay van Douglas Gottlieb is niet de visie van een criticus, maar van een enthousiaste fan.