Yes - Fly From Here
Frontiers Records
Christoph Lintermans — 22 juni 2011
Albums waarop fel geanticipeerd wordt, willen weleens tegenvallen omdat de verwachtingen te hooggespannen zijn. In het geval van Yes ligt dat enigszins anders: onder de fans heerst eerder de teneur wat deze line-up zonder Jon Anderson nog kan toevoegen aan de legende. En zie: een wonder is geschied. ‘Fly From Here’ laat het beste horen van de band in meer dan dertig jaar.
De plaat ontstond tijdens een gesprek tussen producer Trevor Horn en bassist Chris Squire, het enige originele bandlid (sinds 1968) dat nog aan boord is. Squire herontdekte het uit 1980 stammende nummer Fly From Here, oorspronkelijk vijf minuten, live gespeeld maar nooit in de studio opgenomen. Samen bekeken ze hoe ze dit konden uitwerken tot een extravaganza van 20 minuten.
Vanzelfsprekend was dat allerminst. Waarom zou een song die toen het vinyl niet haalde (Horn produceerde 'Drama' in '80 en '90125' in '83), nu plots goed genoeg zijn? En het onderwerp (vliegen) mag dan dertig jaar terug een avontuur opgeleverd hebben, vandaag is het nemen van een vliegtuig even spannend als een broodje uit de muur halen.
De fans mogen gerust zijn: de band heeft alles uit de kast gehaald. Vooral Sad Night At The Airfield en Madman At The Screens (delen 2 en 3) klinken formidabel. De invloed van Horn moet wel groot geweest zijn, want de geest van ‘Drama’ hangt duidelijk over het album. Meer zelfs, de man is erin geslaagd om de ijzeren vogel zijn magie terug te geven. Gebaseerd op wat we hier horen begin ik echt te geloven dat Trevor Horn een muzikaal genie is. Hulde!
Eén van de prangende vragen is natuurlijk hoe Benoit David het als vervanger van Anderson er vanaf zou brengen. Dat hij een geweldige stem heeft is ondertussen geweten van zijn andere band Mystery. Ook al brengt de Canadees de Anderson-songs moeiteloos live, zijn timbre leunt dichter aan bij Horn (die ‘Drama’ inzong) dan bij Anderson. Dat versterkt natuurlijk het gevoel dat dit album een soort ‘Drama 2’ is.
Een betekenisvolle inbreng komt ook van oudgediende Geoff Downes, die al toetsen speelde op ‘Drama’. Met de afwezige Anderson voert Squire het bevel in de cockpit, dus logisch dat Downes op het laatste moment inviel voor (een naar het schijnt ondermaats presterende) Oliver Wakeman, zoon van. Voor Squire is Downes de beste toetsenist die Yes ooit gehad heeft, “because he listens”. Dit album bevestigt nog eens zijn talent.
Behalve het epische titelnummer bevat ‘Fly From Here’ vijf songs. The Man You Always Wanted Me To Be lijkt geneigd rustig voort te kabbelen, maar de zangpartijen (met Squire in de lead) houden de zaken interessant. In Life On A Film Set brengen Squire, Downes, Steve Howe en Alan White geïnspireerd samenspel. In Hour In Need kan Howe naar hartelust akoestisch tokkelen en met Solitaire breit de man eindelijk een vervolg op het live platgespeelde The Clap.
Volgens Squire is Trevor Horn “the best producer in the world” en mag de luisteraar zich verwachten aan het beste van Yes uit de jaren '70 en '80, maar met een eigentijdse twist. De uitstekende afsluiter, het uptempo Into The Storm (waarin Howe en Squire zich lekker laten gaan) maakt nog het best duidelijk wat Squire voor ogen had.
‘Fly From Here’ komt in verschillende edities. Als cd, cd+dvd digipak, lp, en luxueuze box set. De dvd bevat een ‘Making of’ van het album en de videoclip van We Can Fly (deel 1 van de titeltrack). Voor elk wat wils, dus.
Yes concerteert op zondag 20 november in de AB in Brussel.