Why? Alopecia

Tomlab
Alopecia
De Nederlandstalige Wikipedia vermeldt enkel de Engelse christelijke folkband, maar rept met geen woord over de maffe formatie rond Yoni Wolf als je Why? (inclusief vraagteken) ingeeft. En dat is onterecht. Zeker als je hun laatste album ‘Alopecia’ beluistert.

Als je de foto bekijkt, lijkt het me duidelijk dat de heren (nog) niet echt last hebben van alopecia. Beluister de plaat een keer en je kan niet anders dan besluiten dat ze dat woord moeten hebben gekozen omdat het zo mooi en vreemd klinkt. Dat is trouwens het gevoel dat je de hele plaat door krijgt. Of wat moet je anders denken van teksten als “Billy The Kid did what he did and he died” (uit Song Of The Sad Assassin)? Voortdurend wordt er gespeeld met woorden en teksten, zinnen en klanken. Het hoeft zelfs niet te rijmen. Als het maar goed bekt.

Het moet echter gezegd worden dat Wolfs stem niet echt je dat is. Ze klinkt zeurderig, ietwat zoals de stem van de heren van They Might Be Giants. Maar wie door die zure appel bijt, zal net als ons onvermijdelijk tot de conclusie komen dat achter die nasale vocalen een vernuftig en ingenieus plaatje schuilgaat.

Hier wordt geput uit verschillende bronnen. In opener en chaingang song The Vowels Pt. 2 is de blues nooit veraf. De hiphoproots van frontman Wolf komen dan weer boven in songs als Good Friday, The Fall Of Mr. Fifths en By Torpedo Or Crohn’s (heerlijk die woordspelingen), maar dan zonder het gedram. Het is eerder een soort parlando over een alles overdonderende bas. Fatalist Palmistry had dan weer van The Beatles (die gitaarriedel) kunnen zijn (ware er niet die stem uiteraard).

Het heeft iets van een schilderij, een abstract meesterwerk waarvan de afzonderlijke strepen en vegen nietszeggend zijn als je vlakbij staat, maar een spektakel vormen zo gauw je afstand neemt. En dan wordt die stem plotseling onmisbaar, past ze als gegoten in het geheel. Net als op een dergelijk schilderij kan je op deze cd ook steeds opnieuw pareltjes van teksten of leuke hooks ontdekken.

Wie houdt van avontuurlijke indiepop met injecties uit hiphop, blues en nog een handvol andere stijlen en durft verder te kijken dan zijn neus lang is, kan om dit album niet heen. Misschien is het niet helemaal van dezelfde overrompelende kwaliteit, er een echt zwakke song uithalen is quasi onmogelijk. Zelfs interludia als Gnashville en Twenty-Eight passen binnen het concept. En o ja, alopecia staat blijkbaar voor haaruitval.

November 8, 2008
Patrick Van Gestel