White Willow - Terminal Twilight

Termo Records

Christoph Lintermans — 4 december 2011

Terwijl Wobbler in de voetsporen treedt van het vroege Yes, is White Willow met niemand te vergelijken. De Noorse groep rond gitarist Jacob Holm-Lupo absorbeert diverse invloeden, maar het resultaat is uniek. Op het zesde album ‘Terminal Twilight’ keren ze terug in grootse vorm.

White Willow en Wobbler zijn de paradepaardjes van het kleine label Termo Records, dat zich voorstaat op artistieke uitgaven met vintage toetsen. Met elkaar delen de zusterbands ook Lars Frederik Froislie, die speelt op een indrukwekkende batterij analoge apparatuur. Zijn keuzes in klankkleur zijn onvoorspelbaar, verschillen overigens erg van zijn werk voor Wobbler en sturen dit album in een avontuurlijk progressieve richting.

Naast de heerlijke toetsen zijn ook de gitaren een terugkeer naar de classic progsound van de jaren zeventig. Holm-Lupo’s elektrische solo’s zijn spaarzaam maar efficiënt en zijn akoestische passages voegen een pastorale toets toe aan het donker melancholische totaalgeluid. Een duidelijke afwijking van het heavier ‘Storm Season’. Neofiet Ellen Andrea Wang laat haar fivestringbas lekker grollen.

Niettegenstaande de retro-invloeden, is de band niet vies van moderne elementen. In het dreigende Hawks Circle the Mountain mengt zich dat met fluit en minimoog, zodat een interessant eclecticisme ontstaat. De tegendraadse ritmiek doet aan King Crimson denken, terwijl Froislie op het einde alle Tony Banks-registers opentrekt.

‘Terminal Twilight’ betekent ook de terugkeer van enkele sleutelfiguren van de band: Sylvia Skjellestad (geboren Erichsen) schudt haar zoetgevooisde vocalen moeiteloos uit over de rijkelijk gelardeerde arrangementen. En Mattias Olsson (Anglagard) bewijst hier nog eens wat een geweldig percussionist hij wel is. Snowswept opent met Skjellestads warme stem en Olssons rollende toms, suggereert eerst een kaal winterlandschap maar sluit met een cascade van toetsen en drums. Een liefdessong waar onze Noorse vrienden zich makkelijk aan kunnen relateren.

Tim Bowness (No-Man) is als zanger een opmerkelijke gast op Kansas Regrets. Skjellestad zorgt voor wondermooie backings. Fluit, percussie en een verre echo van gitaar zijn zielsverwanten in deze voor de rest desolate stad. De structuur van het herfstige Red Leaves is geënt op een afwisseling van eb en vloed. Skjellestad bouwt spanning op tot Holm-Lupo’s solo voor de ontlading zorgt. In het ensemblespel domineren felle toetsen.

Floor 67 legt de standaard inzake muzikaal vakmanschap erg hoog. Hier worden duels op het scherp van de snee uitgevochten. Mede door de tempo- en sfeerwisselingen een heuse krachttoer. Natasha Of The Burning Woods is met haar duister romantische ondertonen het feeërieke tweelingzusje van Snowswept.

Het spel van eb en vloed geeft Searise een gepast onstuimig karakter. Gitaren gaan fel tekeer op de mellotrongolven van een donkere oceaan. De mijmering op klassieke gitaar en mellotron in A Rumour Of Twilight zet een punt achter het album, maar had evengoed als proloog kunnen dienen voor Searise – dat een geweldig sluitstuk zou zijn.

'Terminal Twilight’ profiteert van een over de hele lijn excellente productie. De glasheldere mix geeft elk instrument diepte en laat elk detail mooi doorklinken. De perfecte seizoensplaat voor deze donkere maanden.

← Terug naar overzicht