Various artists - Mild In The Streets: Fat Music Unplugged

Fat Wreck Records

Niet geheel nieuw, maar het blijft een leuke. Het beroemde Amerikaanse punkrocklabel Fat Wreck Chords heeft zijn achterban gevraagd om de versterkers en distortionpedalen even opzij te zetten en met minimale arrangementen en akoestische gitaren zijn songs te vertolken. Ziehier, Fat Music Unplugged.

Mild In The Streets: Fat Music Unplugged

Oldies worden softies? Nee hoor. Hoewel het misschien even stil mag worden wanneer de te vroeg naar de engelenvelden vertrokken Tony Sly achter de piano plaats neemt voor een soulvolle vertolking van Uder The Garden, vanop het laatste album van zijn No Use For A Name. Maar kijk, de zestien aanwezige bands (of hun frontmannen) durven ook zonder elektrische wapens nog wel nijpend uit de hoek komen. Want wie spreekt over het begin, denkt ook aan het einde. En daar mag dirigent Baz met zijn voltallig symfonisch orkest de eerder zeldzaam verkrijgbare, achttien minuten durende NOFX-song The Decline in een gigantische, klassieke jas steken van bijna twintig minuten lang! Check even de YouTube-beelden hoe hij gedreven zijn muzikantenleger aanvoert en met marimba het ritme nog extra aanzwengelt. Punkrock? Eeeuh …

Tussendoor staat een scherp leger klaar. De ene keer wat meer gezapig met folkrock, die in de betere Ierse pub thuishoort en waarin vedel en fluit een plaats krijgen (Swingin’ UttersFruitless Fortunes en Get Deads This One’s For Johnny), de andere keer heerlijk intiem met ballades op akoestische gitaar, zoals bluegrasspunkers Old Man Markley netjes aantoont. Noteer trouwens in die laatste categorie de trieste, wat sombere bijdrage van Lagwagons Joey Cape (We’re Not In Love Anymore) en zeker ook het beresterke State Is Burning van de minder bekende Yotam Ben Horin, aan wiens fenomenale stem je gewoonweg blijft kleven. Dat het ook niet allemaal mannelijk moet zijn, bewijst Stacey Dee van de girlpowerband Bad Cop/Bad Cop, die wat hees en met een venijnige overgave een pianoballade neerzet over kindermisbruik (Everything Is Beautiful), met als fraai afsluitende woorden “What a beautiful day to die”.

Statement gemaakt. Fat Wreck Chords bewijst met deze akoestische verzamelaar dat zijn artiesten niet noodzakelijk hoeven te blijven kleven aan punk of punkrock. Meer nog, op de wat puberale bijdrage van Anti Flag na, die met veel “Fuck the world”-uithalen het toch niet kunnen laten de versterkers aan te slepen, is er nauwelijks een mindere bijdrage op deze plaat te bespeuren. Extra leuk: het label heeft een aantal mensen, die regelmatig over de vloer van hun recordstore komen, verzameld om op een collagefoto op de hoes te zetten. Kan tellen, qua verwennerij van de fans.

20 november 2016
Johan Giglot