Tommigun - Come Watch Me Disappear
Excelsior Recordings
Mattias Devriendt — 2 juni 2010
In september zagen we Tommigun samen met Just Jack aan het werk in de Minnemeers, en we waren er niet meteen wild van. Dat ze nu, na een passage op Eurosonic en een aantal voorprogramma’s met Daniel Johnston, met een eerste langspeler komen piepen, maakte ons dan ook erg nieuwsgierig. Op ‘Come Watch Me Dissapear’ wist de band ons aangenaam te verrassen met ingetogen pianoklanken en erg sterke vocals.
Uit het terziele gegane Rumplestitchkin verrees Tomas Devos met deze nieuwe groep, Tommigun, waarin Joeri Cnapelinckx (Kawada) en nog een stuk of wat andere muzikanten de plaatjes vormgeven. Maar iemand kan dan wel al wat sporen verdiend hebben, hij moet ze ook blíjven verdienen.
De plaat begint erg sterk. Spotlight begint met dramatische toetsen, maar bloeit dan mooi open en ontpopt zich tot een stevig, maar toch pakkend nummer. Een beetje zoals Robin Proper Sheppard van Sophia het zou doen.
Het kopstemmetje van Square des Blindés doet dan weer denken aan Anthony & The Johnsons, maar het nummer blijft te lang aan de oppervlakte. Het arrangement met de violen valt wat te zwak uit en de plaat weet ons net te weinig bij het nekvel te grijpen om een voldoende in de wacht te slepen.
Maar wat Tomas Devos niet altijd kan, kan zijn collega-zangeres wel: beklijven op minimale arrangementen. Nightwalk lijkt zo weggelopen uit een plaat van An Pierlé of Hooverphonic, en hoeft als epigoon helemaal niet onder te doen voor haar referenties. Destijds merkten we op dat de vrouwelijke stembanden - Kaat Arnaert heet ze (familie van?) - een prominentere zangrol verdienden, en dat blijkt ook nu weer in het van een wat simpel refreintje voorziene Midnight Spoon, waarin ze zelfs een beetje tegen Portishead aanleunt.
Dat de plaat geen vlekkeloos parcours aflegt, had u al begrepen. Hier en daar zit een nummer dat je koud laat (Blame Me), wat lijkt te treuzelen (Donkeyboy) of niet echt in het geheel past (What Happens Next).
Of Tommigun het publiek ondertussen al live kan innemen, zullen we binnenkort zeker eens natrekken. Op dit eerste plaatje mag Tommigun alvast trots zijn. En laten we voor één keer gewoon vooral de goeie dingen onthouden.