The Van Jets Electric Soldiers

Belv?d?re Records
Electric Soldiers
We hebben absoluut geen idee van waar u zich op achtentwintig maart 2004 bevond, laat staan dat we weten in welke toestand u was. Over onszelf kunnen we hierover kort zijn: Ancienne Belgique, totaal van de kaart. Dit, het overmatige gebruik aan goudgeel vocht niet in acht genomen, omdat The Van Jets die bewuste avond in ware seventies-style, net voor de neus van Absynthe Minded, de felbegeerde n°1 cheque van Humo’s Rock Rally wegkaapte. Bijna drie jaar na datum ligt vandaag het eerste full album ‘Electric Soldiers’ in de rekken. Rock-'n-Roll met twee grote R’en.


Waar we op het debuut ep’tje ‘Belvédère Records presents The Van Jets’ onder de noemer “jeugdige onstuimigheid” nog genoten van het instant garagehitje Ricochet en de rommelige, maar daarom niet minder aanstekelijke, hero-hommage Honey White horen we op deze ‘Electric Soldiers’ een band die de puberteit definitief ontgroeid is. Dit resulteert in twaalf kick-ass songs, als soundtrack bij een niets ontziende en helse tocht door een broeierig hete woestijn met in de hoofdrol de cowboygebroeders Verschraeve. Een orkaan van gitaren met ettelijke mokerslagen en welgemikte schoppen in het kruis aan het adres van menig Rock Rally-criticaster. Nadat u met de nodige regelmaat op de radio al enkele weken de eerste single en titeltrack Electric Soldiers in uw strot geramd kreeg, had u uiteraard niets anders verwacht.
 
Neem nu opener I Don’t Know Why, roots rock pur sang. Ruwe gitaren, strakke baslijn begeleid door een drum die inslaat als een voorhamer op gewapend beton: “one, two, three, four, let’s hit the floor!” Meer van dat lekkers vinden we terug in het slepende What’s Going On#, het pompende High Heels en het dreigende Run ‘n’ Hide. Een interessant weetje bij dit laatste is dat producer Pascal Deweze (zie ook: Sukilove, Metal Molly, Nemo …), gitarist Wolfgang “Wolf” Vanwymeersch (zie ook: Waldorf) ertoe dwong om tijdens de destructieve outro zijn gitaar volledig om te draaien en dus linkshandig te bespelen. Respect!
 
Instemmend knikken we wanneer de smerige maar tegelijkertijd überscherpe gitaarrifjes in Our Love=Strong en Johnny Winter loeihard door onze krakende boxen knallen.
In How Many Until Death trotseren we dan weer brutale, soms verdacht veel naar The Datsuns neigende, up-tempo gitaren. Het is blijkbaar niet voor niets dat onze vrienden in het verleden zonder schroom en met glans het voorprogramma van dit furieuze Nieuw Zeelandse rockkwartet verzorgden. Na net geen drieënveertig minuten klokken we af met het catchy Who’s The Candymaker? Een gemakkelijk te beantwoorden vraag. Toch?
 
We nemen het The Van Jets helemaal niet kwalijk dat hun debuutalbum even op zich liet wachten. Tegenwoordig gebeurt dit wel meer bij Rock Rally finalisten. De heren leveren met dit schijfje een beauty van een plaat af. Zo eentje dat we in de Belgische rock-'n-rollvijver nog maar zelden opvissen. De jongens van Triggerfinger, die hier ook in zwemmen, zullen dan ook een paar extra zwemvliezen mogen aantrekken om dit te overtreffen.
Wij hadden alvast nooit gedacht dat de eerste sollicitanten voor ons eindejaarslijstje van 2007 electrische soldaten zouden zijn.

November 8, 2008
Kevin Vergauwen