The Shaky Hands - Lunglight

Ze komen uit Portland, dit gezelschap, en er wordt heel wat van hen verwacht. Ze werden er verkozen tot “Best New Band” in 2007 en hadden voordien al een stevige livereputatie uitgebouwd. Op het titelloze debuut was feelgood uptempo rock te horen. En nu is er dus de opvolger. Het feelgoodgehalte is heel wat lager, maar de muziek is er niet minder interessant om geworden.

 

Geen ingewikkelde solo’s, geen ellenlange nummers voor The Shaky Hands. Eerder met haken en ogen aan elkaar hangende songs met gitaren die klinken of ze net van de rommelmarkt komen en drums die bij momenten vervangen worden door de collectie leeggoed van de avond voordien (Air Better Come). De gruizige stem van Nick Delffs maakt het plaatje compleet. Soms zingt hij, maar evengoed reciteert hij zijn teksten (Loosen Up).

 

Er schieten allerlei referenties door het hoofd als dit plaatje zijn rondjes draait. Nick Delffs’ stem doet de ene keer denken aan Tyson Vogel van Two Gallants en de volgende keer aan Eddie Vedder van Pearl Jam. De muziek voert je dan weer langs Sparklehorse, The Strokes of Violent Femmes, maar al dat moois krijgt een heerlijk eigen twist. De referenties doen dan ook het resultaat onrecht aan.

 

Terwijl de basgitaar van Mayhaw Hoons duidelijk een dienende rol heeft binnen dit collectief, treden drums en percussie van Colin Anderson sterk op de voorgrond. Dat alles leidt tot rammelpop van prima kwaliteit. Alleen lijkt de band er niet in te slagen om dertien songs lang de luisteraar in de ban te houden. Halverwege wordt het allemaal een beetje van hetzelfde, waardoor de aandacht afdwaalt.

 

Oh No is op dat vlak de grootste uitzondering op de regel. Het tempo ligt merkelijk lager en er worden zowaar strings (al dan niet uit een doosje) en piano’s bijgehaald. Iets wat ons opnieuw bij de les brengt.

‘Lunglight’ is een goede plaat, alleen had er iets meer afwisseling mogen inzitten om ze nog een iets hogere graad van waardering te bezorgen. Toch benieuwd wat dat op een podium gaat geven.