In het populaire muziekmagazine ‘Rolling Stone’ eindigde Tom Morello ooit op nummer vijfentwintig toen het ging over de honderd beste gitaristen aller tijden. Hiermee liet hij ondermeer Pete Townshend en Neil Young achter zich. Al sinds 2003 trekt de man als The Nightwatchman rond in de Verenigde Staten met slechts één doel voor ogen: de wereld verbeteren. “Whatever It Takes” prijkt dan ook als levensmotto op de gitaar van deze troubadour van de vrede. We weten dadelijk waar we aan toe zijn wanneer we in bijgeleverd boekje “Skin, Scar, Dirt And Fire, It Doesn’t Matter Who You Are, It Doesn’t Matter What You Say” lezen. De titel van dit debuutplaatje ‘One Man Revolution’ blijkt geheel op zijn plaats en zorgvuldig gekozen te zijn door “The Black Robin Hood Of The 21st Century”.
Laat ons even teruggaan naar het gezegende jaar 1990. Zack De La Rocha richt samen met Morello Rage Against The Machine op. Twee jaar later zorgt hun titelloze debuutplaat voor een ware beving die over de hele aardbol voelbaar is. Zowat overal ter wereld wordt de woede, haat en frustraties die De La Rocha in zijn linkse teksten verkondigt gedeeld. “Fuck You I Won't Do What You Tell Me” schreeuwen de kids met beide middenvingers stijf in de lucht, voetenstampend en op elkaar inbeukend tijdens de magische en loeiharde cross-overriffs van Morello. Vijftien jaar na datum en zeven jaar na de split stond de legendarische band enkele maanden geleden voor het eerst terug samen op de planken.
In tussentijd zat Tom Morello uiteraard niet stil en nam hij met ondermeer Chris Cornell (Soundgarden) onder de noemer Audioslave een drietal albums op. Toen ook deze band op de klippen ging werd producer en oude vriend Brendan O’Brien (Bruce Springsteen en Pearl Jam) opgetrommeld om zijn eigen ‘One Man Revolution’ op te nemen.
Verwacht geen batterij distortion effecten of wah-wah-pedalen. In tegendeel, Morello treedt met deze plaat in de voetsporen van oersongwriters als Guthrie, Dylan en Cohen. Indrukwekkend? Inderdaad, alleen haalt hij op geen enkel van de dertien tracks die dit schijfje telt het niveau van één der bovengenoemden. Het begint nochtans allemaal veelbelovend. California’s Dark trekt het album op gang in een duistere en donkere bluessfeer alsof de geest van Johnny Cash himself erin rondspookt. In diezelfde categorie noteren we Maximum Firepower en Morello’s eigen Woodstockmoment Battle Hymns.
The Road I Must Travel haalt ons even uit de donkere en brommerige klaaggezangen. Even zien we Morello als ‘Rattenvanger van Hamelen’ met een horde dansende en kelende folkies in zijn kielzog door de straten van Amerika huppelen. Lang duurt dit visioen echter niet. Songs als The Garden Of Gethsemane, No One Left, The Dark Clouds Above en hekkensluiter Until The End mogen dan lyrisch wel bijzonder sterk gestoffeerd zijn, ons weten ze niet te overtuigen. Als we het dan toch in de sfeer van protestsongs moeten zoeken hebben we het in een volgende ronde met u graag over Billy Brag, in wiens voorprogramma Morello overigens ook al speelde.
In ‘One Man Revolution’ breekt The Nightwatchman volledig met zijn eigen muzikale verleden en kiest ervoor om vooral tekstueel her en der zwaar uit te halen. Geen schande, wij vragen ons enkel af of hij hiermee een massa volk bovenop de barricades gaat krijgen.
