The Killers - Day & Age
Island Records
Mieke Meskens — 9 april 2009
De Amerikaanse band The Killers maakte in 2004 furore met de meezinger Somebody Told Me. De daaropvolgende jaren scoorden ze voort, met hits als Mr. Brightside en When You Were Young. Wat The Killers zo origineel maakt, is hun authentieke eighties-sound die je kan terugvinden op hun eerste drie platen ‘Hot Fuss’, ‘Sam’s Town’ en ‘Sawdust’. Maar het ontbreekt het viertal niet aan inspiratie. Anno 2008 ligt nu immers ook de vierde plaat, ‘Day&Age’, in de platenwinkels.
Zanger Brandon Flowers heeft duidelijk last van nostalgie naar de jaren tachtig. Opener Losing Touch laat meteen merken dat The Killers niet afgeweken zijn van hun typisch geluid. De song opent met een echoënd xylofoongeluid en zachte gitaarakkoorden. Enkele seconden later worden de akkoorden iets agressiever, onder begeleiding van enkele blazers die een vrolijke toets aan de song geven. Ze doen denken aan mannen in maatpak die tijdens het spelen met hun trompet synchroon van links naar rechts bewegen. Get The Picture?
Tegenwoordig is synthpop weer in. Met het tweede nummer Human schakelen The Killers over naar iets wat we misschien 'synthdance' kunnen noemen. Als we tijdens de track de vraag ‘Are we human or are we dancers?’ moeten beantwoorden, luidt het antwoord steevast: dancers! Human is bovendien de song die het meest aansluit bij hun vorige hits: goede opbouw, een steeds herhalend refrein dat net niet ergerlijk wordt en het blijft – of je het nu wilt of niet – nazinderen. Met deze energieke tweede track is de plaat meteen op gang getrokken. Dat denk je althans. Maar die verwachting valt meteen in duigen met Spaceman, niets meer dan een tussendoortje.
The Killers hebben enkele leuke ideeën in hun plaat geïntegreerd. Zo herkennen we een feestelijk salsathema in Joyride en lijkt de ondertoon van This Is Your Life op het gezellige Holidays Are Coming van de alomgekende Coca Cola-reclame met Kerstmis. Het is spijtig dat de jongens deze thema’s niet volledig uitwerken.
De soms zagerige stem van Flowers, de voorspellende herhalingsstructuur en de platte drumbeats blijven domineren. Enkel het countryachtige I Can’t Stay, vrijwel het meest verrassende en atypische nummer op de plaat, kan ons nog boeien.
The Killers hebben enkele leuke ideeën in hun plaat geïntegreerd. Zo herkennen we een feestelijk salsathema in Joyride en lijkt de ondertoon van This Is Your Life op het gezellige Holidays Are Coming van de alomgekende Coca Cola-reclame met Kerstmis. Het is spijtig dat de jongens deze thema’s niet volledig uitwerken.
De soms zagerige stem van Flowers, de voorspellende herhalingsstructuur en de platte drumbeats blijven domineren. Enkel het countryachtige I Can’t Stay, vrijwel het meest verrassende en atypische nummer op de plaat, kan ons nog boeien.
Elk jaar een plaat uitbrengen ligt niet voor de hand. Hun debuutsucces zijn we nog niet vergeten, maar met een vierde plaat in vier jaar tijd is hun genre zo goed als uitgehold en zal het succes gauw verdwijnen. Bij sommige tracks duwen we gewoon op de skipknop. Omdat ze te lang duren of omdat ze niets nieuws en interessants opleveren. Op naar de sound van de nineties?