The Intelligence - Males

In The Red Records

Fabian Desmicht23 december 2010

Males

Lars Finberg had zijn strepen in de noisescene van Seattle al verdiend toen hij in 1999 The Intelligence begon. Met zijn slaapkamer als uitvalsbasis concentreerde hij zich op punk met popbloed en een lofitronie. ‘Males’, dat te boek staat als album nummer zeven, gaat door op hetzelfde elan. Grossierde ‘Fake Surfers’ (2009) al minder in noise, dan is ‘Males’ helemaal aanvaardbaar voor de lofihater.


Wie gaat graven in het verleden om te weten te komen waar The Intelligence de mosterd gaat halen komt al gauw uit bij The Feelies, die hun fixatie op de sixties uitspeelden, maar ook bij het droogkomische van Devo en de vroege hardcore van Minutemen.

Wie op zoek is naar de vernieuwing van een van die drie bands, vindt bij The Intelligence zijn gading niet. Speelse, sardonische punk à la Future of the Left is er echter in overvloed (of toch vijfentwintig minuten lang).

‘Males’ is dus een korte plaat met elf korte, puntige songs. Langer hoeft dat ook echt niet te duren. Dat bewijst het niet-onverdienstelijke punknummer Chateau Bandit, dat na een koppel verrassende, stijldoorbrekende songs (met name Estate Sales, Mom Or A Parking Lot en The Beetles) toch een zekere leegte achterlaat naar het einde van de plaat toe.

Punk regeert ook de eerste plaathelft. Een dramatisch akkoord op de piano leidt in Bong Life niet tot een klassieke prelude, wel tot een briesende punkriff. De toon is gezet. Tuned To Puke heeft een surfvibe, besteedt wat meer tijd aan het tekstuele aspect en werd gelardeerd met gitaarmotiefjes, die in Sailor Itch een nog opvallendere rol spelen.

The Universe - de clue zit in de titel – geeft een inkijk in Finbergs wereldvisie: “But if it [the universe] ’s telling you to cause harm, yes, that’s crazy and I hope that I find you locked up.” Voor Dylaniaanse overpeinzingen moet je deze plaat niet kopen. Cryptisch wordt het dan weer in de afsluitende titelsong, waarvan we de tekst graag integraal meegeven: “Wet seats // White sheats // Males.”

Muzikaal interessant en het meest verhalend qua tekst is The Beetles, dat het singer-songwritergenre benadert vanuit een punkoogpunt en een licht memorabel refrein inlast. Mom Or A Parking Lot neigt naar de avant-gardekant van het spectrum.

Dat er sprake kan zijn van een spectrum is precies het succes van ‘Males’, want het album bestrijkt een veel groter territorium dan enkel het punkterrein. Een verplichte aankoop is ‘Males’ echter niet, eerder een suggestie. Te nemen of te laten.

← Terug naar overzicht