The Germans - Grote Meneren, Straffe Madammen
Eigen beheer
Mattias Devriendt — 22 september 2009
Wij terroriseren niet graag onze huisgenoten met experimentele flarden, en toch moet het. Het is een experiment, op het scherp van de snee, voor wie muziek wil ervaren zonder ervan te genieten. 'Grote Meneren, straffe madammen', die van The Germans.
Halve finale op de RockRally 2004, toen nog fruitpap likkend. Maar intussen zijn we vijf jaar later en zwaaien The Germans met een opvolger voor 'Elf Shot Lame Witch'. Destijds vonden we dat ze daarmee serieuze stappen gezet hadden, maar het meest experimentele – vergeef ons het woord - lawaai moest blijkbaar nog komen.
Wij hebben onze experimentele grens alleszins weer wat opgeschoven: een muzikale Kapellekensbaan, James Joyce’ Ulyses door de ogen van een gitaar. Toegegeven, het is misschien wat overdreven om deze grootheden handjes te laten schudden met een West-Vlaams bandje, maar het is ploegen en harken om het tiende nummer gedraaid te krijgen. Stukjes gitaar en keuteltjes piano op een bedje van elektronische noise. Postmoderne precisie. Het experiment door je strot geduwd.
En de luisteraar? Die wordt weer lekker uitgedaagd, en dat is ongetwijfeld wat elke hedendaagse, experimentele knutselaar – bijna, let wel bijna!, een anagram van kunstenaar - wil bereiken.
De luisteraar waande zich tijdens het handjevol luisterbeurten achtereenvolgens in een zagerij tijdens Introspection, aan de oevers van een vervuild meertje in Peyote won’t rod your brain, in een dolgedraaid telenetbedrijf tijdens Yes m’am Pam, op de soundcheck van Gelegenheidsband Sint Anna bij Thoughts of mediocrity en tot slot in de huiskamer van Johnny Greenwood na een Duvel of vijf, ondertekend: Baby You’re predator.
Allemaal leuk en speciaal, maar zo baanbrekend is het eigenlijk ook weer niet. Ergens aan de enkels van John Cage met zijn 4’33, medio twintigste eeuw.
Enfin, een langgerekte trip dus met verschillende tussenstations. Lastig en af en toe warm, maar toch: bedankt voor deze ervaring! Het wedstrijdje knutselaar-luisteraar duurde bijna 40 minuten. En op het einde, toen wonnen de Duitsers natuurlijk.
Wij hebben onze experimentele grens alleszins weer wat opgeschoven: een muzikale Kapellekensbaan, James Joyce’ Ulyses door de ogen van een gitaar. Toegegeven, het is misschien wat overdreven om deze grootheden handjes te laten schudden met een West-Vlaams bandje, maar het is ploegen en harken om het tiende nummer gedraaid te krijgen. Stukjes gitaar en keuteltjes piano op een bedje van elektronische noise. Postmoderne precisie. Het experiment door je strot geduwd.
En de luisteraar? Die wordt weer lekker uitgedaagd, en dat is ongetwijfeld wat elke hedendaagse, experimentele knutselaar – bijna, let wel bijna!, een anagram van kunstenaar - wil bereiken.
De luisteraar waande zich tijdens het handjevol luisterbeurten achtereenvolgens in een zagerij tijdens Introspection, aan de oevers van een vervuild meertje in Peyote won’t rod your brain, in een dolgedraaid telenetbedrijf tijdens Yes m’am Pam, op de soundcheck van Gelegenheidsband Sint Anna bij Thoughts of mediocrity en tot slot in de huiskamer van Johnny Greenwood na een Duvel of vijf, ondertekend: Baby You’re predator.
Allemaal leuk en speciaal, maar zo baanbrekend is het eigenlijk ook weer niet. Ergens aan de enkels van John Cage met zijn 4’33, medio twintigste eeuw.
Enfin, een langgerekte trip dus met verschillende tussenstations. Lastig en af en toe warm, maar toch: bedankt voor deze ervaring! Het wedstrijdje knutselaar-luisteraar duurde bijna 40 minuten. En op het einde, toen wonnen de Duitsers natuurlijk.