The Cribs The New Fellas

Wichita Recordings
The New Fellas
Ricky Wilson van de Kaiser Chiefs vindt The Cribs zo goed dat hij ze mee op tournee nam. Ook als songwriters staan The Cribs hoog geschreven bij meneer Wilson. The New Fellas is een puur vervolg op The Cribs (2004). Rauw, niet echt veel arrangements, een stem die niet meteen een Best Singer Award zal krijgen, maar bij de Jarmans kan je altijd terecht als je je verveelt.

Wie de groep al kent weet wat te verwachten van deze drie broers. Nummers die niet langer duren dan drie minuten, een zanger die zo te horen nooit zanglessen nam, geen achtergrondmuzikanten en zeker geen intellectuele muziek. Dit zijn de kenmerken van The New Fellas en, geloof het of niet, dat is zeker niet zo slecht dan het klinkt. Dat de liedjes zo snel afgelopen zijn wil gewoon zeggen dat je het in die drie minuten wel allemaal hebt gehad. In de positieve zin welteverstaan. Doe er een minuut of twee een herhaling van de tekst of een riff die blijft duren bij en de liedjes verliezen al hun charmes in een mum van tijd.

Ryan Jarman kan niet zingen. Af en toe komt er een bijna valse noot en verschillen tussen hoge en lage noten hoor je zelden. Nu vraag je je waarschijnlijk af waarom The Cribs dan toch een platencontract hebben gekregen. Het antwoord is simpel, zon stem past perfect bij Cribs-nummers en het geeft de groep die unieke touch. Zet daar dan goede muziek bij en je hebt een interessant geheel. Een groep bestaat ook niet alleen uit een zanger, iets wat regelmatig wordt vergeten. De muziek is gewoon rock in zijn eenvoudigste vorm. Teksten over dagelijkse bezigheden, gitaren die aangename riffs tevoorschijn halen en een stevige drum. Rock-n-roll moet ook niet gemaakt worden. Gedurende het hele album heb je de indruk dat de groep in de garage van je grootouders staat te spelen en dat je erbij staat. Nummers zoals Mirror Kissers en It Was Only Love komen net regelrecht uit de versterkers zonder dat ze een studio hebben gezien. The Cribs verdienen hiervoor een grote schouderklop, want veel groepen die ons zon gevoel meegeven zijn er niet meer. Helaas.

Elk liedje op dit album heeft iets speciaals, ook al heb je op het einde het gevoel dat de plaat toch net iets te monotoon uit de hoek komt. Wanneer je het beluistert moet je eens naar je voet kijken, en je mag er zeker van zijn, die zal regelmatig op en neer bewegen. Zelfs bij de enige ballad op het album, Hello? Oh. En begrijp het niet verkeerd, het is een rockballad, la Boulevard of Broken Dreams.

The New Fellas is al het tweede album van de groep maar krijgt, ten onrechte, niet genoeg aandacht van de internationale pers. Alleen het Brits muziekblad NME weet zo te zien welke groepen er echt iets waard zijn. De broertjes Jarman hebben het wiel niet heruitgevonden, maar, trouwens, wie zegt dat het moet? Vergeet X&Y en Silent Alarm, deze plaat verdient alle aandacht. Dit is rock-n-roll!

November 8, 2008
Jennifer Smits